გამარჯობა, სტუმარო ( შესვლა | რეგისტრაცია )


70 გვერდი V  « < 28 29 30 31 32 > »   
Reply to this topic Start new topic
 საკუთარი შემოქმედება
 
Guest_salomeaa_*
პოსტი Apr 4 2009, 20:52
პოსტი #378





Guests






ჩემიდან შენამდე რა დღეა დღეს? მგონი შაბათი. რა აზრი აქვს დღეების თვლას, როცა ყველა დღემ ურცხვად გაიხადა სიზუსტის სამოსელი. რომელი დღეა? მგონი შაბათი. შაბათი დღე არ მიყვარს. ყველა შაბათი ერთნაირია, მოწყენილი და საშინლად სევდიანი. მკვდარი ჩიტივით არის.
,,ნუ გეშინიათ, აღარ მტკივა ხელისგულები” . . . არადა მტკივა, მაინც მტკივა
თვალები, ხელისგულები, თითები და სული . . .
შიშველი დღეები შემომცქერიან ცარიელი თვალებით და სამოსელს ვეძებ მათთვის – ყოველდღიურობა/ დაღლილობა/ მოწყენილობა/ არანორმალურობა . . .
ისევ შემომცქერიან შიშველი დღეები და მე ისევ ვფიქრობ . . . ვერ გადავწყვიტე.
რომელი დღეა ჩემიდან შენამდე? მგონი შაბათი . . .
. . . .. . .. . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ერთი კვირაა ვეხვეწები ,,ვარდისფერი ავტობუსის” წიგნი მომიტანოს. მაგრამ ის დუმს – არც ჰოს ამბობს არც არას. ჩემი მობილურიდან ვუგზავნი მესიჯს ,,ვარდისფერი ავტობუსი” .ის დუმს. მერე ვბრაზდები და ნომრის, სახელის მიუთითებლად sms.ge -დან ვგზავნი მესიჯებს ,,ვარდისფერი ავტობუსი” და თან წარმოვიდგენ - მობილურს დახედავს სადაც წერია 7 unread messages, გახსნის და 7 ,,ვარდისფერი ავტობუსია” : ))))))
გუშინ შემოტევა მქონდა, ძველებურად მძაფრი. ღამის 2 საათი იყო და მესიჯი მივწერე, რომ მტკივა სხეული არა სული და მეშინია. მეგონა ეძინა, მაგრამ მესიჯი მოვიდა, სადაც ის სიტყვები ეწერა, რასაც მე ვწერდი როცა მას სტკიოდა და ეშინოდა. . . პასუხი აღარ მიმიწერია. არ მინდოდა. არადა იმ დროს ყველა შემთვევაში უნდა ძინებოდა, მაგრამ . . . ყოვლთვის გრძობს, რომ ცუდად ვარ, ფიზიკურად გრძნობს სხეულითაც კი.
დღეს სახლში დაბრუნებულს მხვდება ,,ვარდისფერი ავტობუსის" წიგნი შიგნით ბარათით: ,,მაპატიე, ჩემგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო აქამდე ვერ მოგიტანე. არ გამიბრაზდე (მერე ხატია სმაილი და გვირილა)
პ.ს. მე შენ მჭირდები, რომ ჰორიზონტს გავცდე, ნუ შემატოვებ ამ საზღვრებს მარტო. ამ რეალობას. კაი? ძლიერი უნდა იყო! ზოგჯერ ჩემს მაგივრადაც”
ზუსტად ვიცი საღამოს რატომ არ მოიტანა, როცა სახლში ვიქნებოდი. ჩემი ნახვა არ უნდოდა. იმიტომ რომ ასეთი შემოტევის მერე ჩემი თვალები გამხმარი გვირილების მდელოებია და ჩამოხრჩობილის ღიმილით ვიღიმები.. . გულში მიხარია, რომ ვერც მე ვერ ვნახე.
,,ძლიერი უნდა იყო. ძლიერი უნდა იყო. ძალიერი უნდა იყო" – მკვდარი ფოთლებივით ტივიტვებენ ეს სიტყვები ჩემში. როგორ? ვსვამ კითხვას და მე თვითონ ვცემ პასუხს – არ ვიცი.

. . . .. . .. . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

გამოცარიელებული გული.
გული არა. გული ვის სჭირდება? არავის. ყველა ცარიელი საგულეთით დადის და არც ანაღვლებთ ეს ამბავი.
სიცივე
ნიღბები, ნიღბები, ნიღბები
ღიმილი , ამბორი ცრუ
,,გიხაროდენ რაბი” და გაყიდა 30 ვერცხლად.
გიხაროდენ!
ტანჯვა
წყლულები, წყლულები, წყლულები
ჯვრები მიყუდებულები, წამოსაკიდები, წამოკიდულები
,,ჯვარი ის არ არის, რომელსაც მიაყუდებ, ჯვარი ის, არის რომელიც სულ უნდა ატარო”
ქაოსი ქაოსი ქაოსი
დაცემა ადგომა დაცემა ადგომა დაცემა
ვიხრჩობიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიი

. . . .. . .. . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

მივდივართ სამებაში ორნი – მე და ქეთი. ქეთი და მე. მანამდე შევდივართ კაფეში და ვსაუბრობთ არაფერზე და ვსაუბრობთ ყველაფერზე. როგორც ყოველთვის მე ვლაპარაკბ, ქეთი მისმენს და როგორც ყოველთვის მეთანმხება. ბოლოს ვიღლები საკუთარი ლაპარაკით და ვნანობ, რომ ამდენი უაზროდ ვილაპარაკე. დუმილი მინდა, საკუთარ თავში ჩაბრუნება
აღმართს მივუყვებით ნელა, ძალიან ნეეეელა. ქვაფენილია და სიარული მიჭირს, ჩემი ქუსლები იჭედება და შემაწუხებლად კაკუნებს. ქეთი შოპენის მუსიკას მიწერს მობილურში. მე ვრთავ შოპენს და ეხლა აღმართს ხალხთან ერთად სამნი მივუყვეით – მე, ქეთი და შოპენი თავისი სევდიანი მელოდიით.
-როგორ დაწერა ასეთი მაგარი მუსიკა? უკვირს ქეთის.
-ალბათ ვინმე უყვარდა და იმან მიატოვა, ჰოდა დაჯდა და დაწერა – ვასკვნი ბრძუნლად : ))))) ქეთის ჩემი აზრი მოსწონს და როგორც ყოველთვის ეხლაც მეთანხმება.
მივდივართ სამნი – მე, ქეთი და შოპენი და სულ ერთი წამით ცხადად შევიგრძენი, რომ ეს მუსიკა მუსიკაზე მეტი იყო, ამთამსვლელებაში ჩემი ოცნებები მიმქონდა ოღონდ უკვე დამჭკნარი, დაფერფლილი, გარდაცვლილი . . . და რაღაცნაირად დავცარიელდი შინაგანად, წამიერად დავიწყებული ცუდად ყოფნა ჩიტის ნაბიჯებით შემოიპარა ჩემს სულში და დატოვა პატარა, მაგრამ ღრმა კვალი.
-სალომე ყველა ჩვენ გვიყურებს – ქეთიმ გამომაფხიზლა. მეც სასწარფოდ დავადუმე შოპენი. ეხლა ისევ ორნი მივდივართ - მე და ქეთი, ქეთი და მე. და შოპენიც ოღონდ ჩუმად, დადუმებული, ჩემში უკრავს პიანინოს თეთრ კლავიშებზე.
სამებაში მამა დანიელი მხვდება შემთხვევით (თუმცა მე შემთხვევითობის არ მჯერა). ძალიან გამიხარდა მონასტრის მამაოს დანახვა. თბილად მიყურებს და მეკითხება როგორ ვარ – კარგად ვპასუხობ მე და ვიღიმი , მერე დალოცა და წამოვედი.
ვბრუნდებით ორნი - მე და ქეთი, ქეთი და მე. შოპენს აღარ ვუსმენ. მამა დანიელზე ვფიქრობ , მონასტერზე. მშვიდად ვარ და მყუდროდ.

ჩემი ოთახი დაულაგებელია. გამხამარი ყვაგილები (ერთდროულად სამ ლარნაკში), მიმობნეული წიგნები, ტანსაცმელზე ხომ ცალკე წიგნი დაიწერებოდა : )))))))))) დილით მაგვიანდებოდა ლექციაზე და ვერ დავალაგე. მერე ძალიან დაღლილი ვიყავი და ვიფიქრე ხვალ დავალაგებ მეთქი. დედამ შემოიხედა და მეუბნება – სალომე პირობა მომეცი რომ შენს ოთახს ესე დაულაგებელს არ დატოვებ. მე ვდუმ. რაც არ უნდა გეჩქარებიოდეს მაინც დაალაგებ. მე ვდუმ. ჩემგან პასუხს ელოდება, მაგრამ მიხვდა რომ ვდუმ და მიდის. მე ჩემი დაულაგებელი ოთახის იატაკზე ვზივარ და ვწერ ჩემთვის, ჩემზე.
გვერდით ოთახიდან ისევ დედის ხმა მესმის – მომეხმარე ჭურჭლს გამოტანაში. მე ვდუმ და არც ვეხმარები. როგორ გინდა აუხსნა რომ ჩემს ტკივილზე ვწერ და ჭურჭლის შემოტანა, ოჯახურ საქმეებში ჩაბმა სულაც არ მსიამოვნებს, მსიამოვნებს კი არადა არ შემიძლია.
ჰოდა ისევ ჩემი დაულგებელი ოთახის იატაკზე ვზივარ (პროტესტის ნიშნად) და წერას ვაგრძელებ . . .

პოსტის უკანასკნელი ჩამსწორებელია salomeaa: Apr 4 2009, 20:54
Go to the top of the page
 
+Quote Post
sting
პოსტი Apr 4 2009, 21:28
პოსტი #379


კანდიდატი
****

ჯგუფი: Members
პოსტები: 2,166
რეგისტრ.: 14-November 07
მდებარეობა: no information
წევრი №: 339
კურსი:--


salomeaa

ნუ ხარ ასეთი სევდიანი u.gif
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_salomeaa_*
პოსტი Apr 4 2009, 21:50
პოსტი #380





Guests






ციტატა(sting @ Apr 4 2009, 22:46) *
salomeaa

ნუ ხარ ასეთი სევდიანი u.gif

air_kiss.gif air_kiss.gif air_kiss.gif
ჩემმა მეგობარმა მითხრა შიგნიდან ასეთ ტკივილს დაატარებ და გარეგნულად მაგრად ინიღბები საერთოდ არ გეტყობაო ( სულ ვიღიმები) sorry.gif

საშინლად სევდიანი გამომდის ნაწერები, ამაზე უარესებიც მაქვს u.gif


პოსტის უკანასკნელი ჩამსწორებელია salomeaa: Apr 4 2009, 21:51
Go to the top of the page
 
+Quote Post
tako_kakabadze
პოსტი Apr 5 2009, 6:30
პოსტი #381


პროფესორი
******

ჯგუფი: Members
პოსტები: 3,854
რეგისტრ.: 29-April 08
მდებარეობა: sivrce
წევრი №: 3,116
კურსი:2


silibistro

ციტატა
ვაჟასეული ცხვარი ვიქნები,
ოღონდ მაშოროს ღმერთმა მგელობა.


ვაჟა smile.gif

salomeaa

ციტატა
ყველა ცარიელი საგულეთით დადის და არც ანაღვლებთ ეს ამბავი


ცოტა დაგვინდეთ. smile.gif



როგორ ახერხებ ამხელა სევდის დამალვას?

პოსტის უკანასკნელი ჩამსწორებელია tako_kakabadze: Apr 5 2009, 6:31


--------------------
რატომ?! - ყველაზე აგრესიული კითხვა :)
Go to the top of the page
 
+Quote Post
silibistro
პოსტი Apr 5 2009, 8:26
პოსტი #382


უსტუდბილეთო
*

ჯგუფი: Members
პოსტები: 76
რეგისტრ.: 17-March 09
წევრი №: 6,459
კურსი:4


[quote name='tako_kakabadze' date='Apr 5 2009, 6:48' post='666378']
silibistro
ვაჟა smile.gif

კი ნამდვილად ვაჟა ok.gif

აზრი ვაჟასია, წავიკითხე და თავში ჩამრჩა.


ბალახი ვიყო სათიბი
არა მწადიან ცელობა
უფალო ცხვარად მამყოფე
ოღონდ ამცილდეს მგელობა.


ოღონდ თავს ვერ დავდებ რო ზუსტად დავწერე, ეს მაქვს წაკითხული ღრმა ბავშვობაში და არ მახსოვს კარგათ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
2kija
პოსტი Apr 5 2009, 14:45
პოსტი #383


How Dare You
*****

ჯგუფი: Members
პოსტები: 2,877
რეგისტრ.: 28-October 07
მდებარეობა: Jungles
წევრი №: 116
კურსი:2


ციტატა(salomeaa @ Apr 4 2009, 22:10) *
ჩემიდან შენამდე რა დღეა დღეს? მგონი შაბათი. რა აზრი აქვს დღეების თვლას, როცა ყველა დღემ ურცხვად გაიხადა სიზუსტის სამოსელი. რომელი დღეა? მგონი შაბათი. შაბათი დღე არ მიყვარს. ყველა შაბათი ერთნაირია, მოწყენილი და საშინლად სევდიანი. მკვდარი ჩიტივით არის.
,,ნუ გეშინიათ, აღარ მტკივა ხელისგულები” . . . არადა მტკივა, მაინც მტკივა
თვალები, ხელისგულები, თითები და სული . . .
შიშველი დღეები შემომცქერიან ცარიელი თვალებით და სამოსელს ვეძებ მათთვის – ყოველდღიურობა/ დაღლილობა/ მოწყენილობა/ არანორმალურობა . . .
ისევ შემომცქერიან შიშველი დღეები და მე ისევ ვფიქრობ . . . ვერ გადავწყვიტე.
რომელი დღეა ჩემიდან შენამდე? მგონი შაბათი . . .
. . . .. . .. . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ერთი კვირაა ვეხვეწები ,,ვარდისფერი ავტობუსის” წიგნი მომიტანოს. მაგრამ ის დუმს – არც ჰოს ამბობს არც არას. ჩემი მობილურიდან ვუგზავნი მესიჯს ,,ვარდისფერი ავტობუსი” .ის დუმს. მერე ვბრაზდები და ნომრის, სახელის მიუთითებლად sms.ge -დან ვგზავნი მესიჯებს ,,ვარდისფერი ავტობუსი” და თან წარმოვიდგენ - მობილურს დახედავს სადაც წერია 7 unread messages, გახსნის და 7 ,,ვარდისფერი ავტობუსია” : ))))))
გუშინ შემოტევა მქონდა, ძველებურად მძაფრი. ღამის 2 საათი იყო და მესიჯი მივწერე, რომ მტკივა სხეული არა სული და მეშინია. მეგონა ეძინა, მაგრამ მესიჯი მოვიდა, სადაც ის სიტყვები ეწერა, რასაც მე ვწერდი როცა მას სტკიოდა და ეშინოდა. . . პასუხი აღარ მიმიწერია. არ მინდოდა. არადა იმ დროს ყველა შემთვევაში უნდა ძინებოდა, მაგრამ . . . ყოვლთვის გრძობს, რომ ცუდად ვარ, ფიზიკურად გრძნობს სხეულითაც კი.
დღეს სახლში დაბრუნებულს მხვდება ,,ვარდისფერი ავტობუსის" წიგნი შიგნით ბარათით: ,,მაპატიე, ჩემგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო აქამდე ვერ მოგიტანე. არ გამიბრაზდე (მერე ხატია სმაილი და გვირილა)
პ.ს. მე შენ მჭირდები, რომ ჰორიზონტს გავცდე, ნუ შემატოვებ ამ საზღვრებს მარტო. ამ რეალობას. კაი? ძლიერი უნდა იყო! ზოგჯერ ჩემს მაგივრადაც”
ზუსტად ვიცი საღამოს რატომ არ მოიტანა, როცა სახლში ვიქნებოდი. ჩემი ნახვა არ უნდოდა. იმიტომ რომ ასეთი შემოტევის მერე ჩემი თვალები გამხმარი გვირილების მდელოებია და ჩამოხრჩობილის ღიმილით ვიღიმები.. . გულში მიხარია, რომ ვერც მე ვერ ვნახე.
,,ძლიერი უნდა იყო. ძლიერი უნდა იყო. ძალიერი უნდა იყო" – მკვდარი ფოთლებივით ტივიტვებენ ეს სიტყვები ჩემში. როგორ? ვსვამ კითხვას და მე თვითონ ვცემ პასუხს – არ ვიცი.

. . . .. . .. . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

გამოცარიელებული გული.
გული არა. გული ვის სჭირდება? არავის. ყველა ცარიელი საგულეთით დადის და არც ანაღვლებთ ეს ამბავი.
სიცივე
ნიღბები, ნიღბები, ნიღბები
ღიმილი , ამბორი ცრუ
,,გიხაროდენ რაბი” და გაყიდა 30 ვერცხლად.
გიხაროდენ!
ტანჯვა
წყლულები, წყლულები, წყლულები
ჯვრები მიყუდებულები, წამოსაკიდები, წამოკიდულები
,,ჯვარი ის არ არის, რომელსაც მიაყუდებ, ჯვარი ის, არის რომელიც სულ უნდა ატარო”
ქაოსი ქაოსი ქაოსი
დაცემა ადგომა დაცემა ადგომა დაცემა
ვიხრჩობიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიი

. . . .. . .. . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

მივდივართ სამებაში ორნი – მე და ქეთი. ქეთი და მე. მანამდე შევდივართ კაფეში და ვსაუბრობთ არაფერზე და ვსაუბრობთ ყველაფერზე. როგორც ყოველთვის მე ვლაპარაკბ, ქეთი მისმენს და როგორც ყოველთვის მეთანმხება. ბოლოს ვიღლები საკუთარი ლაპარაკით და ვნანობ, რომ ამდენი უაზროდ ვილაპარაკე. დუმილი მინდა, საკუთარ თავში ჩაბრუნება
აღმართს მივუყვებით ნელა, ძალიან ნეეეელა. ქვაფენილია და სიარული მიჭირს, ჩემი ქუსლები იჭედება და შემაწუხებლად კაკუნებს. ქეთი შოპენის მუსიკას მიწერს მობილურში. მე ვრთავ შოპენს და ეხლა აღმართს ხალხთან ერთად სამნი მივუყვეით – მე, ქეთი და შოპენი თავისი სევდიანი მელოდიით.
-როგორ დაწერა ასეთი მაგარი მუსიკა? უკვირს ქეთის.
-ალბათ ვინმე უყვარდა და იმან მიატოვა, ჰოდა დაჯდა და დაწერა – ვასკვნი ბრძუნლად : ))))) ქეთის ჩემი აზრი მოსწონს და როგორც ყოველთვის ეხლაც მეთანხმება.
მივდივართ სამნი – მე, ქეთი და შოპენი და სულ ერთი წამით ცხადად შევიგრძენი, რომ ეს მუსიკა მუსიკაზე მეტი იყო, ამთამსვლელებაში ჩემი ოცნებები მიმქონდა ოღონდ უკვე დამჭკნარი, დაფერფლილი, გარდაცვლილი . . . და რაღაცნაირად დავცარიელდი შინაგანად, წამიერად დავიწყებული ცუდად ყოფნა ჩიტის ნაბიჯებით შემოიპარა ჩემს სულში და დატოვა პატარა, მაგრამ ღრმა კვალი.
-სალომე ყველა ჩვენ გვიყურებს – ქეთიმ გამომაფხიზლა. მეც სასწარფოდ დავადუმე შოპენი. ეხლა ისევ ორნი მივდივართ - მე და ქეთი, ქეთი და მე. და შოპენიც ოღონდ ჩუმად, დადუმებული, ჩემში უკრავს პიანინოს თეთრ კლავიშებზე.
სამებაში მამა დანიელი მხვდება შემთხვევით (თუმცა მე შემთხვევითობის არ მჯერა). ძალიან გამიხარდა მონასტრის მამაოს დანახვა. თბილად მიყურებს და მეკითხება როგორ ვარ – კარგად ვპასუხობ მე და ვიღიმი , მერე დალოცა და წამოვედი.
ვბრუნდებით ორნი - მე და ქეთი, ქეთი და მე. შოპენს აღარ ვუსმენ. მამა დანიელზე ვფიქრობ , მონასტერზე. მშვიდად ვარ და მყუდროდ.

ჩემი ოთახი დაულაგებელია. გამხამარი ყვაგილები (ერთდროულად სამ ლარნაკში), მიმობნეული წიგნები, ტანსაცმელზე ხომ ცალკე წიგნი დაიწერებოდა : )))))))))) დილით მაგვიანდებოდა ლექციაზე და ვერ დავალაგე. მერე ძალიან დაღლილი ვიყავი და ვიფიქრე ხვალ დავალაგებ მეთქი. დედამ შემოიხედა და მეუბნება – სალომე პირობა მომეცი რომ შენს ოთახს ესე დაულაგებელს არ დატოვებ. მე ვდუმ. რაც არ უნდა გეჩქარებიოდეს მაინც დაალაგებ. მე ვდუმ. ჩემგან პასუხს ელოდება, მაგრამ მიხვდა რომ ვდუმ და მიდის. მე ჩემი დაულაგებელი ოთახის იატაკზე ვზივარ და ვწერ ჩემთვის, ჩემზე.
გვერდით ოთახიდან ისევ დედის ხმა მესმის – მომეხმარე ჭურჭლს გამოტანაში. მე ვდუმ და არც ვეხმარები. როგორ გინდა აუხსნა რომ ჩემს ტკივილზე ვწერ და ჭურჭლის შემოტანა, ოჯახურ საქმეებში ჩაბმა სულაც არ მსიამოვნებს, მსიამოვნებს კი არადა არ შემიძლია.
ჰოდა ისევ ჩემი დაულგებელი ოთახის იატაკზე ვზივარ (პროტესტის ნიშნად) და წერას ვაგრძელებ . . .


ხედვათა ტრანსფორმაცია : C20H25N3O

Lysergic acid diethylamide

პოსტის უკანასკნელი ჩამსწორებელია 2kija: Apr 5 2009, 14:46


--------------------
www.psy.ge - ქართველი ფსიხოდელიკებისა და ჰიპების ფორუმი

I'm free! Free from the spell of those diabolical Teletubbies! Thank you. When the world is mine, your death shall be quick and painless.

- women is not an object
- your mother is right son, listen to what it says

ჯობია მოკლა და იცოდე რატო კლავ ვიდრე არ მოკლა და არ იცოდე რატო არ კლავ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_salomeaa_*
პოსტი Apr 5 2009, 17:49
პოსტი #384





Guests






ციტატა(tako_kakabadze @ Apr 5 2009, 7:48) *
silibistro
ვაჟა smile.gif

salomeaa
ცოტა დაგვინდეთ. smile.gif

,,ყველაში" გამონაკლისები იგულისხმება : )))))))))))))))

ციტატა(tako_kakabadze @ Apr 5 2009, 7:48) *
როგორ ახერხებ ამხელა სევდის დამალვას?

რეავი აბა : )))))))))))

ციტატა(2kija @ Apr 5 2009, 16:03) *
ხედვათა ტრანსფორმაცია : C20H25N3O

Lysergic acid diethylamide

ვერ მივხვდი. ადამიანურად მითხარი : )))))))))))) friends.gif
Go to the top of the page
 
+Quote Post
2kija
პოსტი Apr 5 2009, 18:02
პოსტი #385


How Dare You
*****

ჯგუფი: Members
პოსტები: 2,877
რეგისტრ.: 28-October 07
მდებარეობა: Jungles
წევრი №: 116
კურსი:2


salomeaa
ადამიანურად ვერ გეტყვი ))))

მომეწონა შენი თხრობის მანერა, ლამაზია ტექსტი და სიტყვათაშეხამებაც ალტერნატიულად სენტიმენტალური (კარგი)

მარა არ მომეწონა შენი დამოკიდებულება სამყაროსადმი vishenka_34.gif


--------------------
www.psy.ge - ქართველი ფსიხოდელიკებისა და ჰიპების ფორუმი

I'm free! Free from the spell of those diabolical Teletubbies! Thank you. When the world is mine, your death shall be quick and painless.

- women is not an object
- your mother is right son, listen to what it says

ჯობია მოკლა და იცოდე რატო კლავ ვიდრე არ მოკლა და არ იცოდე რატო არ კლავ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_salomeaa_*
პოსტი Apr 5 2009, 18:04
პოსტი #386





Guests






ციტატა(2kija @ Apr 5 2009, 19:20) *
salomeaa
ადამიანურად ვერ გეტყვი ))))

მომეწონა შენი თხრობის მანერა, ლამაზია ტექსტი და სიტყვათაშეხამებაც ალტერნატიულად სენტიმენტალური (კარგი)

მარა არ მომეწონა შენი დამოკიდებულება სამყაროსადმი vishenka_34.gif

გაიხარე : )))))))
რაც შეეხება ჩემს დამოკიდებულებას სამყაროსადმი არც მე მომწონს, მაგრამ george.gif


პოსტის უკანასკნელი ჩამსწორებელია salomeaa: Apr 5 2009, 18:04
Go to the top of the page
 
+Quote Post
2kija
პოსტი Apr 5 2009, 18:06
პოსტი #387


How Dare You
*****

ჯგუფი: Members
პოსტები: 2,877
რეგისტრ.: 28-October 07
მდებარეობა: Jungles
წევრი №: 116
კურსი:2


ციტატა
ჩემს დამოკიდებულებას სამყაროსადმი არც მე მომწონს


ამიტომ: C20H25N3O )))


--------------------
www.psy.ge - ქართველი ფსიხოდელიკებისა და ჰიპების ფორუმი

I'm free! Free from the spell of those diabolical Teletubbies! Thank you. When the world is mine, your death shall be quick and painless.

- women is not an object
- your mother is right son, listen to what it says

ჯობია მოკლა და იცოდე რატო კლავ ვიდრე არ მოკლა და არ იცოდე რატო არ კლავ
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_salomeaa_*
პოსტი Apr 5 2009, 18:07
პოსტი #388





Guests






ციტატა(2kija @ Apr 5 2009, 19:24) *
ამიტომ: C20H25N3O )))

ეგ რა არის? : ))))))
Go to the top of the page
 
+Quote Post
DAKOTA
პოსტი Apr 5 2009, 18:53
პოსტი #389


Introspection is the self-observation
ჯგუფის ხატულა

ჯგუფი: Moderator
პოსტები: 7,511
რეგისტრ.: 9-June 08
მდებარეობა: Hidden Place
წევრი №: 3,538
კურსი:3


ციტატა(salomeaa @ Apr 4 2009, 22:10) *
ჩემიდან შენამდე რა დღეა დღეს? მგონი შაბათი. რა აზრი აქვს დღეების თვლას, როცა ყველა დღემ ურცხვად გაიხადა სიზუსტის სამოსელი. რომელი დღეა? მგონი შაბათი. შაბათი დღე არ მიყვარს. ყველა შაბათი ერთნაირია, მოწყენილი და საშინლად სევდიანი. მკვდარი ჩიტივით არის.
,,ნუ გეშინიათ, აღარ მტკივა ხელისგულები” . . . არადა მტკივა, მაინც მტკივა
თვალები, ხელისგულები, თითები და სული . . .
შიშველი დღეები შემომცქერიან ცარიელი თვალებით და სამოსელს ვეძებ მათთვის – ყოველდღიურობა/ დაღლილობა/ მოწყენილობა/ არანორმალურობა . . .
ისევ შემომცქერიან შიშველი დღეები და მე ისევ ვფიქრობ . . . ვერ გადავწყვიტე.
რომელი დღეა ჩემიდან შენამდე? მგონი შაბათი . . .
. . . .. . .. . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ერთი კვირაა ვეხვეწები ,,ვარდისფერი ავტობუსის” წიგნი მომიტანოს. მაგრამ ის დუმს – არც ჰოს ამბობს არც არას. ჩემი მობილურიდან ვუგზავნი მესიჯს ,,ვარდისფერი ავტობუსი” .ის დუმს. მერე ვბრაზდები და ნომრის, სახელის მიუთითებლად sms.ge -დან ვგზავნი მესიჯებს ,,ვარდისფერი ავტობუსი” და თან წარმოვიდგენ - მობილურს დახედავს სადაც წერია 7 unread messages, გახსნის და 7 ,,ვარდისფერი ავტობუსია” : ))))))
გუშინ შემოტევა მქონდა, ძველებურად მძაფრი. ღამის 2 საათი იყო და მესიჯი მივწერე, რომ მტკივა სხეული არა სული და მეშინია. მეგონა ეძინა, მაგრამ მესიჯი მოვიდა, სადაც ის სიტყვები ეწერა, რასაც მე ვწერდი როცა მას სტკიოდა და ეშინოდა. . . პასუხი აღარ მიმიწერია. არ მინდოდა. არადა იმ დროს ყველა შემთვევაში უნდა ძინებოდა, მაგრამ . . . ყოვლთვის გრძობს, რომ ცუდად ვარ, ფიზიკურად გრძნობს სხეულითაც კი.
დღეს სახლში დაბრუნებულს მხვდება ,,ვარდისფერი ავტობუსის" წიგნი შიგნით ბარათით: ,,მაპატიე, ჩემგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო აქამდე ვერ მოგიტანე. არ გამიბრაზდე (მერე ხატია სმაილი და გვირილა)
პ.ს. მე შენ მჭირდები, რომ ჰორიზონტს გავცდე, ნუ შემატოვებ ამ საზღვრებს მარტო. ამ რეალობას. კაი? ძლიერი უნდა იყო! ზოგჯერ ჩემს მაგივრადაც”
ზუსტად ვიცი საღამოს რატომ არ მოიტანა, როცა სახლში ვიქნებოდი. ჩემი ნახვა არ უნდოდა. იმიტომ რომ ასეთი შემოტევის მერე ჩემი თვალები გამხმარი გვირილების მდელოებია და ჩამოხრჩობილის ღიმილით ვიღიმები.. . გულში მიხარია, რომ ვერც მე ვერ ვნახე.
,,ძლიერი უნდა იყო. ძლიერი უნდა იყო. ძალიერი უნდა იყო" – მკვდარი ფოთლებივით ტივიტვებენ ეს სიტყვები ჩემში. როგორ? ვსვამ კითხვას და მე თვითონ ვცემ პასუხს – არ ვიცი.

. . . .. . .. . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

გამოცარიელებული გული.
გული არა. გული ვის სჭირდება? არავის. ყველა ცარიელი საგულეთით დადის და არც ანაღვლებთ ეს ამბავი.
სიცივე
ნიღბები, ნიღბები, ნიღბები
ღიმილი , ამბორი ცრუ
,,გიხაროდენ რაბი” და გაყიდა 30 ვერცხლად.
გიხაროდენ!
ტანჯვა
წყლულები, წყლულები, წყლულები
ჯვრები მიყუდებულები, წამოსაკიდები, წამოკიდულები
,,ჯვარი ის არ არის, რომელსაც მიაყუდებ, ჯვარი ის, არის რომელიც სულ უნდა ატარო”
ქაოსი ქაოსი ქაოსი
დაცემა ადგომა დაცემა ადგომა დაცემა
ვიხრჩობიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიიი

. . . .. . .. . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

მივდივართ სამებაში ორნი – მე და ქეთი. ქეთი და მე. მანამდე შევდივართ კაფეში და ვსაუბრობთ არაფერზე და ვსაუბრობთ ყველაფერზე. როგორც ყოველთვის მე ვლაპარაკბ, ქეთი მისმენს და როგორც ყოველთვის მეთანმხება. ბოლოს ვიღლები საკუთარი ლაპარაკით და ვნანობ, რომ ამდენი უაზროდ ვილაპარაკე. დუმილი მინდა, საკუთარ თავში ჩაბრუნება
აღმართს მივუყვებით ნელა, ძალიან ნეეეელა. ქვაფენილია და სიარული მიჭირს, ჩემი ქუსლები იჭედება და შემაწუხებლად კაკუნებს. ქეთი შოპენის მუსიკას მიწერს მობილურში. მე ვრთავ შოპენს და ეხლა აღმართს ხალხთან ერთად სამნი მივუყვეით – მე, ქეთი და შოპენი თავისი სევდიანი მელოდიით.
-როგორ დაწერა ასეთი მაგარი მუსიკა? უკვირს ქეთის.
-ალბათ ვინმე უყვარდა და იმან მიატოვა, ჰოდა დაჯდა და დაწერა – ვასკვნი ბრძუნლად : ))))) ქეთის ჩემი აზრი მოსწონს და როგორც ყოველთვის ეხლაც მეთანხმება.
მივდივართ სამნი – მე, ქეთი და შოპენი და სულ ერთი წამით ცხადად შევიგრძენი, რომ ეს მუსიკა მუსიკაზე მეტი იყო, ამთამსვლელებაში ჩემი ოცნებები მიმქონდა ოღონდ უკვე დამჭკნარი, დაფერფლილი, გარდაცვლილი . . . და რაღაცნაირად დავცარიელდი შინაგანად, წამიერად დავიწყებული ცუდად ყოფნა ჩიტის ნაბიჯებით შემოიპარა ჩემს სულში და დატოვა პატარა, მაგრამ ღრმა კვალი.
-სალომე ყველა ჩვენ გვიყურებს – ქეთიმ გამომაფხიზლა. მეც სასწარფოდ დავადუმე შოპენი. ეხლა ისევ ორნი მივდივართ - მე და ქეთი, ქეთი და მე. და შოპენიც ოღონდ ჩუმად, დადუმებული, ჩემში უკრავს პიანინოს თეთრ კლავიშებზე.
სამებაში მამა დანიელი მხვდება შემთხვევით (თუმცა მე შემთხვევითობის არ მჯერა). ძალიან გამიხარდა მონასტრის მამაოს დანახვა. თბილად მიყურებს და მეკითხება როგორ ვარ – კარგად ვპასუხობ მე და ვიღიმი , მერე დალოცა და წამოვედი.
ვბრუნდებით ორნი - მე და ქეთი, ქეთი და მე. შოპენს აღარ ვუსმენ. მამა დანიელზე ვფიქრობ , მონასტერზე. მშვიდად ვარ და მყუდროდ.

ჩემი ოთახი დაულაგებელია. გამხამარი ყვაგილები (ერთდროულად სამ ლარნაკში), მიმობნეული წიგნები, ტანსაცმელზე ხომ ცალკე წიგნი დაიწერებოდა : )))))))))) დილით მაგვიანდებოდა ლექციაზე და ვერ დავალაგე. მერე ძალიან დაღლილი ვიყავი და ვიფიქრე ხვალ დავალაგებ მეთქი. დედამ შემოიხედა და მეუბნება – სალომე პირობა მომეცი რომ შენს ოთახს ესე დაულაგებელს არ დატოვებ. მე ვდუმ. რაც არ უნდა გეჩქარებიოდეს მაინც დაალაგებ. მე ვდუმ. ჩემგან პასუხს ელოდება, მაგრამ მიხვდა რომ ვდუმ და მიდის. მე ჩემი დაულაგებელი ოთახის იატაკზე ვზივარ და ვწერ ჩემთვის, ჩემზე.
გვერდით ოთახიდან ისევ დედის ხმა მესმის – მომეხმარე ჭურჭლს გამოტანაში. მე ვდუმ და არც ვეხმარები. როგორ გინდა აუხსნა რომ ჩემს ტკივილზე ვწერ და ჭურჭლის შემოტანა, ოჯახურ საქმეებში ჩაბმა სულაც არ მსიამოვნებს, მსიამოვნებს კი არადა არ შემიძლია.
ჰოდა ისევ ჩემი დაულგებელი ოთახის იატაკზე ვზივარ (პროტესტის ნიშნად) და წერას ვაგრძელებ . . .


wub.gif wub.gif wub.gif

ფერია, რაც გავამუქე ისინი განსაკუთრებით wub.gif
ყველაფერი ტკივილამდე ნაცნობია...


--------------------
I’m one under millions, a grain of sand in the desert of life.
I was born in this merciless world like every other people without to have a choice or a master plan.
If i ask myself … who am i? what is my purpose in life? then only music can help me to sort the chaos in my head.
Go to the top of the page
 
+Quote Post
Guest_salomeaa_*
პოსტი Apr 5 2009, 18:59
პოსტი #390





Guests






ციტატა(DAKOTA @ Apr 5 2009, 20:11) *
wub.gif wub.gif wub.gif

ფერია, რაც გავამუქე ისინი განსაკუთრებით wub.gif
ყველაფერი ტკივილამდე ნაცნობია...

ფერიობამდე ბევრი მაკლია u.gif george.gif
ლავ იუ wub.gif
Go to the top of the page
 
+Quote Post
70 გვერდი V  « < 28 29 30 31 32 > » 
Reply to this topicStart new topic
ამ თემას კითხულობს 1 მომხმარებელი (მათ შორის 1 სტუმარი და 0 დამალული წევრი)
0 წევრი:

 



მსუბუქი ვერსია ახლა არის: 17th September 2019 - 8:16
Skin by Sherri for IBSkin © 2007-2011 All rights reserved.

Powered By IP.Board © 2011 IPS, Inc.
Language pack Georgian by Power_VANO.
www.wsa.ge Display Pagerank