დახმარება - ძებნა - წევრთა სია - კალენდარი
სრული ვერსია: საკუთარი შემოქმედება
თსუ ფორუმი > ხელოვნება > ლიტერატურა
გვერდი: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18
ninex
წაკიტხული მაქ....................საბლოგეა...........: ))))
knuti
ანუ?
ninex
არაფერი ანუ...............
knuti
საბლოგე როგორია-მეტქი, ეგ ვიკითხე biggrin.gif
ninex
ეგეტი შენ რო გიწერია................: ))))...........ჩანაწერი უფროა......ვიდრე შეკრული.....მთლიანი და მოთხრობა იმენა..: )))) ეგარი ვსო.......წაიკიტხავ.......მარა არ იყიდი...........: ))))
knuti
იეპ

არ მაქვს "მწერლობაზე პრეტენზია" biggrin.gif
ninex
ხო არა.............მეც პროსტ დავაკონკრეტე.............biggrin.gif.........ანუო და.............: ))))

ისე კრიტიკა მეც მჭირდება.................: ))))
Pulp_
ციტატა(ninex @ 1st April 2011 - 12:02) *
ისე კრიტიკა მეც მჭირდება.................: ))))

გინდა მიგაკრიტიკო rolleyes.gif
leo-dzia
ტყემალი

რა მატყუარაა ხანდახან ტყემალი,
იტყვის და გგონია გაზაფხულს მოიყვანს...
სუნთქვებად შედგებით ტყემალთან ყველანი
და ლოდინს სიცივე სიცილად მოიხმარს.

ლევან ქერდიყოშვილი

1აპრილი. თბილისი
ნათ
ვაა

ტურმე რამდენი ფორუმელი წერს : )))
Mephistopheles
დაღამებული ფიქრების ზღვაში
კვლავაც მაფიქრებს ცხოვრების არსი
სიბინძურისგან ყოველმა ფენამ
ხალხთა სიცოცხლემ დაკარგა ფასი.
არსად არ სუფევს წმინდა გრძნობები
წრფელი თვალებიც სავსეა ფარსით
ყველას რაღაცა სურს რომ მიიღოს
სიმართლის თქმამაც დაკარგა აზრი.
საჭირო რომ ხარ ყველა შენია
ფიქრობ ამ ქვეყნად არა გყავს მსგავსი
ნეტარებაში ცხოვრობ და ცდილობ
არ შეიმჩნიო სიცრუის აქტი.
მაგრამ ყოველი თვალის გახელა
გარემოცვაში პირფერთა სახის
გაფიქრებს, გტანჯავს, რუხ ფერად ხატავს
ცისარტყელა რომ გეგონა მაშინ.
ცდილობ შეეშვა გაშორდე გაქრე
ამოსუნთქვაც კი უარყო ადრე
გაფერმკრთალებულ ხალხთა მასებში
სიცოცხლის ნებას არ ვაძლევ არცერთს
მინდა სრულიქმნას ყოველი კადრი
მარტოობაში შექმნილი ასგზის
ოცნების სახე უკუიცვალოს
რეალობასაც აჯობოს არსით..

მეგობრის დაწერილია...თქვენი აზრით როგორია დამწყებისათვის?
SunnY_Girl
ციტატა(Mephistopheles @ 9th May 2011 - 18:30) *
თქვენი აზრით როგორია დამწყებისათვის?


ძალიან მომეწონა..
Mephistopheles
ციტატა(SunnY_Girl @ 9th May 2011 - 17:50) *
ძალიან მომეწონა..


მადლობა...
ნათ
ციტატა(Mephistopheles @ May 9 2011, 18:30) *
დაღამებული ფიქრების ზღვაში
კვლავაც მაფიქრებს ცხოვრების არსი
სიბინძურისგან ყოველმა ფენამ
ხალხთა სიცოცხლემ დაკარგა ფასი.
არსად არ სუფევს წმინდა გრძნობები
წრფელი თვალებიც სავსეა ფარსით
ყველას რაღაცა სურს რომ მიიღოს
სიმართლის თქმამაც დაკარგა აზრი.
საჭირო რომ ხარ ყველა შენია
ფიქრობ ამ ქვეყნად არა გყავს მსგავსი
ნეტარებაში ცხოვრობ და ცდილობ
არ შეიმჩნიო სიცრუის აქტი.
მაგრამ ყოველი თვალის გახელა
გარემოცვაში პირფერთა სახის
გაფიქრებს, გტანჯავს, რუხ ფერად ხატავს
ცისარტყელა რომ გეგონა მაშინ.
ცდილობ შეეშვა გაშორდე გაქრე
ამოსუნთქვაც კი უარყო ადრე
გაფერმკრთალებულ ხალხთა მასებში
სიცოცხლის ნებას არ ვაძლევ არცერთს
მინდა სრულიქმნას ყოველი კადრი
მარტოობაში შექმნილი ასგზის
ოცნების სახე უკუიცვალოს
რეალობასაც აჯობოს არსით..

მეგობრის დაწერილია...თქვენი აზრით როგორია დამწყებისათვის?



რამდენმარცვლიანი ლექსია? : ))
mako@mako@mako
nini@nini@nini
რაო ნიი არ მელოდი??მოკლედ ყველგან შენ როგორ უნდა გხედავდე... friends.gif bye1.gif cheer.gif cheer.gif
ნათ
mako@mako@mako

ნუ აოფფებ : )
aisberga
აქ რა ხდება?


დღეს შემოვედი პირველად, როგორც მივხვდი ჩვენი უაზრო აზრები უნდა ვაფრქვით აქ ხო?
kedi
ციტატა(Mephistopheles @ May 9 2011, 19:30) *
დაღამებული ფიქრების ზღვაში
კვლავაც მაფიქრებს ცხოვრების არსი
სიბინძურისგან ყოველმა ფენამ
ხალხთა სიცოცხლემ დაკარგა ფასი.
არსად არ სუფევს წმინდა გრძნობები
წრფელი თვალებიც სავსეა ფარსით
ყველას რაღაცა სურს რომ მიიღოს
სიმართლის თქმამაც დაკარგა აზრი.
საჭირო რომ ხარ ყველა შენია
ფიქრობ ამ ქვეყნად არა გყავს მსგავსი
ნეტარებაში ცხოვრობ და ცდილობ
არ შეიმჩნიო სიცრუის აქტი.
მაგრამ ყოველი თვალის გახელა
გარემოცვაში პირფერთა სახის
გაფიქრებს, გტანჯავს, რუხ ფერად ხატავს
ცისარტყელა რომ გეგონა მაშინ.
ცდილობ შეეშვა გაშორდე გაქრე
ამოსუნთქვაც კი უარყო ადრე
გაფერმკრთალებულ ხალხთა მასებში
სიცოცხლის ნებას არ ვაძლევ არცერთს
მინდა სრულიქმნას ყოველი კადრი
მარტოობაში შექმნილი ასგზის
ოცნების სახე უკუიცვალოს
რეალობასაც აჯობოს არსით..

მეგობრის დაწერილია...თქვენი აზრით როგორია დამწყებისათვის?


პირდაპირ გეტყვი და ცუდი
aisberga 1
ახლა შენამდე ისე შორია
მოსასვლელი გზა ვერ მიპოვია
შენზე ოცნებამ ამხელა გოგო
ისევ ბავშვივით ამიყოლია
იცი?ფიქრებში ისევ ერთად ვართ
ვთელავთ ბილიკებს აღმა და დაღმა
ისევ მოგვისწრო გზადაგზა წვიმამ,
ისევ გაწეწა ეს თმებიც ქარმა.
შემოვიყუჟე შენი მხრების ქვეშ
ისევ ვიგრძენი ნაცნობი სითბო
შენს გულის ცემას გიჟივით ვითვლი
და ისევ მჯერა შენი ვარ თითქოს.
ჩემს ოცნებაში გაზაფხულია
ვარდები ყვავის ეზოში, შენთან
ზუსტად ვიცი რომ ერთი ჩემია
ერთე-ერთი ბინას დაიდებს ჩემთან.
ცრემლიც თან ახლავს ოცნებას ჩემსას
მაგრამ ეს ცრემლიც ისე დამტკბარა,
მოგონებები აშლილან მწველი
და გულიც ისევ, ისევ გამთბარა.
ვიცი შენამდე ისევ შორია
aisberga 1
[quote name='aisberga 1' date='21st June 2011 - 17:06' post=1114458]
ახლა შენამდე ისე შორია
მოსასვლელი გზა ვერ მიპოვია
შენზე ოცნებამ ამხელა გოგო
ისევ ბავშვივით ამიყოლია
იცი?ფიქრებში ისევ ერთად ვართ
ვთელავთ ბილიკებს აღმა და დაღმა
ისევ მოგვისწრო გზადაგზა წვიმამ,
ისევ გაწეწა ეს თმებიც ქარმა.
შემოვიყუჟე შენი მხრების ქვეშ
ისევ ვიგრძენი ნაცნობი სითბო
შენს გულის ცემას გიჟივით ვითვლი
და ისევ მჯერა შენი ვარ თითქოს.
ჩემს ოცნებაში გაზაფხულია
ვარდები ყვავის ეზოში, შენთან
ზუსტად ვიცი რომ ერთი ჩემია
ერთე-ერთი ბინას დაიდებს ჩემთან.
ცრემლიც თან ახლავს ოცნებას ჩემსას
მაგრამ ეს ცრემლიც ისე დამტკბარა,
მოგონებები აშლილან მწველი
და გულიც ისევ, ისევ გამთბარა.
ვიცი შენამდე ისევ შორია
ახლა შენამდე ისე შორია
მოსასვლელი გზა ვერ მიპოვია
შენზე ოცნებამ ამხელა გოგო
ისევ ბავშვივით ამიყოლია
იცი?ფიქრებში ისევ ერთად ვართ
ვთელავთ ბილიკებს აღმა და დაღმა
ისევ მოგვისწრო გზადაგზა წვიმამ,
ისევ გაწეწა ეს თმებიც ქარმა.
შემოვიყუჟე შენი მხრების ქვეშ
ისევ ვიგრძენი ნაცნობი სითბო
შენს გულის ცემას გიჟივით ვითვლი
და ისევ მჯერა შენი ვარ თითქოს.
ჩემს ოცნებაში გაზაფხულია
ვარდები ყვავის ეზოში, შენთან
ზუსტად ვიცი რომ ერთი ჩემია
ერთე-ერთი ბინას დაიდებს ჩემთან.
ცრემლიც თან ახლავს ოცნებას ჩემსას
მაგრამ ეს ცრემლიც ისე დამტკბარა,
მოგონებები აშლილან მწველი
და გულიც ისევ, ისევ გამთბარა.
ვიცი შენამდე ისევ შორია
მოგონებებმა ამიყოლია...



როდემდე მომიწევს დათვლა
წუთების, წამების წლების...

მაააგარია
tatia-anuki
ადამიანი თუ ხარ კეთილი
მაშინ გაიტან თავს
გექნება ფული, გექნება სახლი
არვის დამართებ ავს.
თუ ხარ უგულო, თუ ხარ გულცივი,
ეს არ მოგიტანს კარგს...
ჯობია იყო ისევ გულჩვილი,
ვიდრე ემსგავსო ძაღლს...
თუ გჯერა იმის რაც არ არსებობს,
ფიქრობ რომ სწვდები ცას,
გინდათ რომ იყოთ ყოვლისშემძლენი,
თქვენ ვერ მიაღწევთ მას...
მიენდე გულის უაზრო ფეთქვას,
რომ არ წაგიღოს ზღვამ,
ჩაიძირები? ისევ ამოხვალ,
თუ ჩვენი ღმერთის გწამს...
სჯობს რომ უფსკრულში არ გადავარდე,
თორემ გაიტეხ თავს,
ფეხზე ადგები? ლოცვა დაიწყე
ისწავლი ყოველს კარგს...
ამას გვიბრძანებს ჩვენი მეუფე,
ნურასდროს დაჩაგრავ სხვას,
თორემ მორევი ღრმათ რომ ჩაგითრევს,
ვეღარ დაიხსნი თავს...

ჩემი დაწერილი ლექსია, იმედია მოგეწონებათ...smile.gif


ადამიანი თუ ხარ კეთილი
მაშინ გაიტან თავს
გექნება ფული, გექნება სახლი
არვის დამართებ ავს.
თუ ხარ უგულო, თუ ხარ გულცივი,
ეს არ მოგიტანს კარგს...
ჯობია იყო ისევ გულჩვილი,
ვიდრე ემსგავსო ძაღლს...
თუ გჯერა იმის რაც არ არსებობს,
ფიქრობ რომ სწვდები ცას,
გინდათ რომ იყოთ ყოვლისშემძლენი,
თქვენ ვერ მიაღწევთ მას...
მიენდე გულის უაზრო ფეთქვას,
რომ არ წაგიღოს ზღვამ,
ჩაიძირები? ისევ ამოხვალ,
თუ ჩვენი ღმერთის გწამს...
სჯობს რომ უფსკრულში არ გადავარდე,
თორემ გაიტეხ თავს,
ფეხზე ადგები? ლოცვა დაიწყე
ისწავლი ყოველს კარგს...
ამას გვიბრძანებს ჩვენი მეუფე,
ნურასდროს დაჩაგრავ სხვას,
თორემ მორევი ღრმათ რომ ჩაგითრევს,
ვეღარ დაიხსნი თავს...

ჩემი დაწერილი ლექსია, იმედია მოგეწონებათ...smile.gif
ninex
:|.....................
mariami24
დედათა დღე

ახლა მარტო სული ვარ. ისე, მარტოსული ყოველთვის ვიყავი, მაშინაც კი, თქვენთან რომ ვცხოვრობდი...
...
3 მარტი.
დედის საფლავზე რომ ვეკითხებოდი, სადღაც იქით არისო-მპასუხობდნენ. მეც ფესვებიანად ამოვთხარე ჯერ კიდევ ნორჩი ვარდი და წავედი იქით.
რაღაც მჭირდა, თანდაყოლილი... ”ნუ წახვალო”, მაგრამ წავედი.
ფანჯრებში ვიყურებოდი... აი, ერთი გამოწკეპილი პატარა ძვირადღირებულ სუნამოს ჩუქნის დედამისს, მეორე კი - ფურცელს, ყვავილები ახატია ზედ.
პირველის დედა ხვალ, ალბათ, დაქალებში იამაყებს ყურადღებიანი შვილით, მეორე კი გულში დამალავს უსაზღვრო სიხარულსა და სიყვარულს, ესეც არავინ წამართვასო. ბედნიერებით კი ორივე ბედნიერია, არა, ოთხივე. მე ესეც არ ვიცი...
”დედა” - მახსოვს ამ სიტყვას როგორ ვყლაპავდი მოკვნეტილ ტუჩთან და ცრემლებთან ერთად, როცა წავიქცეოდი, ვიტკენდი...


მიმავალი თანდათან ვსუსტდებოდი. სიცხიანი, შეშლილი სახით მივათრევდი ფეხებს.
ერთს ვითხოვდი - დედის საფლავამდე მაინც მიმეღწია, მეპოვნა... თითქოს ჩაბღაუჭებულ ვარდის ფესვებს აკრობილი მიწა მაძლიერებდა.

მახსოვს, სკოლაში მასწავლებელი გვეკითხებოდა ბავშვებს - რა აჩუქეთ დედებსო. ჩემს რიგს ტოვებდნენ...

ახლა მეც მიმქონდა საჩუქარი მასთან, ცოცხალი ყვავილი მკვდართან.
თქვენ თუ გითხოვიათ ღმერთისთვის, დედა დამასიზმრე, ჩამახუტე და აღარ გამაღვიძოო? ყოველ ღამე ეს ვედრება ბოდვად მექცეოდა, ასე ვიძინებდი.
უცებ ელვასავით გამკრა თავში - ”იქნებ ცოცხალია?”
მივხვდი, ეს ჩემი სიკვდილი იქნებოდა...
”გიჟიაო”- იმ ბიჭის თვალებში ამოვიკითხე, გახამებულ საყელოზე, დედის ხელი რომ ეტყობოდა.
არ მახსოვს რამდენი ვიარე. ვხურდი, ცეცხლის გორგლები დარბოდნენ თავში, შიშხინებდა ჩემი ტვინი, სული მეწვოდა...
მოხუცმა გამაჩერა, დამასვენა (ალბათ ავადმყოფობა შემამჩნია და შევეცოდე). მელაპარაკა, ველაპარაკე, ღმერთმა უწყის რა. თითქოს დრო გაჩერდა, უფრო სწორად, უჩემოდ გარბოდა, მე კი შემატოვა უძრაობას და უჰაერობას...
მოხუცის მიერ თავშესაქცევ ამბად მოყოლილიდან გავიგე, რომ დედა აქვე მყოლია, ის საყელოიანი კი... ის კი - ჩემი ძმა...

გავითიშე, დავცარიელდი. უაღარაფროს ”მიტოვებული შვილი” თითქოს აბრად მქონდა ამოშანთული მთელს არსებაში.
ვერ გავუძელი, რას გავუძლებდი?
...
ახლა ზეცაში ვარ, ნამდვილ მშობლებთან.
დედიკოსაც ვაპატიე, არაფერი არ მიკითხავს, ისე ვაპატიე.
ახლა მე დავდივარ ხოლმე მასთან, სიზმრებში...










რატომღაც მომინდა აქ დამეწერა :დ
nini_a
ციტატა(aivi @ Dec 13 2007, 16:27) *
მიყვარს დილა და დილის სიცივე.
ფიჭვის წიწვებში მთვარე დაიხრჩო.
გიჟური კია ეს ჩემი ლექსი
და მეც გიჟი ვარ, მერე რა იყო?[/color]



მიყვარს გიჟური ლექსებიიი :blush:

ისევ მაბოდებს შენზე,
ისევ მიჩქროლავს გული,
წუთში 120 დარტყმა,
წამალს ვსვავ წარა-მარა/
ქრონიკულად ვარ ავად,
სიყვარული მჭირს შენი,
არც არაფერი მშველის
სამუდამო ხარ სენი.
იცი?რა დღეში მაგდებს,
ერთი შეხედვა შენი,
შენ თავში აგივარდა,
მივდივარ წადი შენი!!!
takome
ფორთოხლისფერ ქუჩაზე,ცხოვრობდა ფორთოხლისფერი გოგო.რომელსაც ჭირივით სძულდა ფორთოხალი და საერთოდ ციტრუსები. ყოველდღე ფორთოხლისფერი ქუჩის ბოლოში ვაშლისა და ატმის კვეთაზე საზამთროს წვენის დასალევად მიდიოდა ხოლმე. საერთოდ ფორთოხლისფერი გოგო არ იყო ფიცხი და ყოველთვის დინჯად და მოთმინებით უცდიდა კაკტუსოვან ბაღებთან ტროლების bus ს. მძღოლთან ახლოს დასკუპდებოდა და მგზავრების თვლას იწყებდა თითქოს ეს მოგონილი თამაში კი არა აუცილებელიც კი იყო. ერთი ეგაა ფორთოხლისფერ გოგოს ყოველთვის ავიწყდებოდა ბილეთის აღება და ნესვის ქუჩიდან ფეხით მიუყვებოდა ხოლმე წვენების მაღაზიისკენ გზას. ფორთოხლისფერ გოგოს კივის ჩანთა ქონდა სადაც ათასგვარ სისულელეს ინახავდა, ტოსტერიდან დაწყებული ჭიამაიით დამთავრებული. ალუბლების ქუჩა განსაკუთრებით უყვარდა..ხარბათ ისუნთქავდა ხოლმე მის სუნს და იქამდე არ უშევბდა ფილტვებში სანამ არ გასცდებოდა ამ სურნელოვან ქუჩას. ფორთოხლისფერი გოგოს ფორთხოლისფერი მამა თავიდან თურმე ზღმარტლის ქუჩაზე ცხვორობდა, მაგრამ მას შემდეგ რაც ზღმარტლის ქუჩა ხილების ქვეყანას გამოეყო პატრიოტ ფორთოხლისფერ მამას გადმოსვლა გადაუწყვეტია. ფორთოხლისფერი ქუჩის ყველა ეზოშიიყო საქანელა და სოკოებიანი მაგიდა.ფორთოხლისფერ გოგოს ბავშვობაში უყვარდა საქანელაზე ჯდომა და ისეთი სისწრაფით აქანებდა ხოლმე ფორთოხლისფერი მამა რომ წლების შემდეგ ფორთოხლისფერი გოგო მიხვდება მისი სიმაღლის შიში სულ ფორთოხლისფერი მამის ბრალი რომ იყო. ახლა კი ფორთოხლისფერი გოგო მიაბიჯებდა ქუჩაში და სულ არ ფიქრობდა ამაზე.მიზნამდე სულ რაღაც ოთხიოდე ნაბიჯიღა დარჩენილიყო. აი გამოჩდა მარწყვის გაჩერებაც და მისი თანაკლასელები ყურძნისფერი ბიჭი და მალინისფერი გოგო. ახლა უკვე სამივე წვენების კაფეში ისხდენენ და საზამთროს ზედმეტად წითელ წვენს საწრუპიდან ქაჩავდნენ. ხილების ქვეყანაში საუცარი სურნელი ტრიალებდა და ფორთოხლისფერი გოგოც გაბრუებული წყდებოდა სამშობლოს...უკვე შემოდგომა იყო.
Frei
ციტატა(takome @ 28th September 2011 - 22:01) *


პრინცი ნახა ბოლოს?
takome
არა .. შემოდგომაზე ფორთოხალი მწიფდება unsure.gif
ninex
ციტატა(takome @ 28th September 2011 - 23:01) *
ხარბათ

u.gif...........................
ციტატა(takome @ 28th September 2011 - 23:01) *
წვენს საწრუპიდან ქაჩავდნენ

u.gif.......................
takome
სასვენი ნიშნებიც დამისვი ბარემ rolleyes.gif


უაზროდ თოვდა…
ჩემი ნაკვალები იყო ტროტუარზე და ერთი ორი ფოთლის პატარა საწოლი
ციოდა..


ხელთათმანებს ერთმანეთზე მაგრამდ ვუჭერდი და იქვე გადაფერთხილ მაგრამ მაინც თოვლიან სკამზე ჩუმად ვიჯექი..
მდუმარებას მარტო პატარების ხმა არღვევდა ძალიან შორიდან მოდიოდა მათი ხმა.
სკამის გევრდით ციგა იყო გატეხილი, ალბათ პატრონს დაეზარა ამ საშინელ სუსხში მისი თრევა ანდაც უკეთესი იფიქრა ხელზე მიმეყინებაო.
უცნაური აზრებით დატუმბულ თავში ადგილი აღარ იყო ფიქირს..
წახვედი..
ან მოხვედი..
ნელნელა კანკალი ამივარდა
უსაშინლესი და პანიკის მომგვრელი კანკალი
მარტო ღმერთმა იცოდა რა ხდებოდა ჩემ გულში
აქაც არ დაგტოვებენ მარტო ..ჩავიბუტბუტე
გვერდით მოხუცი კაცი მომიჯდა და თავზე ხელი გადაისვა
- დღეს ცივა აარა?
- არ ვიცოდი რა მეპასუხა ეს ხომ ისედაც ნათელი იყო ალბათ საუბრის გაბმა უნდოდა ჯერ თავიდან გავიფიქრე უსაქმური მოხუცი მეთქი . და მართლაც სხვა საქმე არ ქონდა?რაღა მაინც და მაინც ამ სკამზე ჩამოჯდა .და შემოიჭრა ჩემ გზააბნეულ ბილიკზე..
- მზემ დაგვივიწყა მეთქი ვუპასუხე.
- რა გქვიაო?
- სესილი მეთქი (სიმართლე გითხრათ არ მესიამოვნა რომ მოვატყუე მაგრამ რა უნდოდა იქნებ მანიაკი იყო ან თუნდაც პედოფილი?)
- საოცარი სახელიაო და ბატინკებიდან ნაზად გადაფერთხა ფუმფულა თოვლი.
კაი ხანი ჩუმად ვიჯექი გეგონება ცრემლები სახეზე შემეყინაო და ხელს მიწყობდა ჩემი სიმართლის დამალვაში.
ცოტა ხნის შემდეგ მოხუცი წამოდგა ხელი გამომიწოდა და გამიღიმა..
გამიღიმა და ძალიან გავთბი სახე გამილღვა თითქოს ამ ბერიკაცს დაუჭერია მზე და ჩაუკეტავს ღიმილში
დავიბენი.. წამოვდექი და გამოვიქეცი ხიდს რომ გადმოვცდი მივხვდი რომ ღმერთს არ მივუტოვებივარ .. ის სულ ჩემთან იყო გაზაფხულზე როდესაც გვირილები ყვაოდნენ ზაფხულში როდესაც მზე მწვავდა შემოდგომაზე როდესაც ფოთლები შრიალდებდნენ და ზამთარში როდესაც ღიმილმა გამათბო
ევრიკა მეთქი! გავიფიქრე და პირველივე შემხვედრს მივულოცე მთავარანგელოზობა.
ninex
takome
ციტატა(takome @ 29th September 2011 - 14:07) *
სასვენი ნიშნებიც დამისვი ბარემ

.
takome
მშობელი ხო არ მოვიყვანო ხელი მოაწეროს?
drag.gif
me ves y sufres
(მე,მოხუცი მეთევზე და..)
ოდესღაც მქონდა ქოხი.
თუმცა ახლაც მაქვს.
გაყინულ ტბაზე დაცურავდა
და ყოველ დილით
სხვადასხვა ადგილზე ვიღვიძებდი.
მაგრამ ირგვლივ ისევ ყინული იყო.
ქოხში იყო ცეცხლი,
მაგრამ არ იყო თბილი,
ცეცხლი ყინულისგან ინთებოდა.
და უფრო ციოდა.
ყოველდღე ველოდი...
ველოდი...
მეგონა, რომ ჩემი ხეიბარი მეთევზე
თბილ ქურქს მომიტანდა
და გავთბებოდი.
არ მომიტანა.
ის მოდიოდა დილით.
ისე დილით, რომ
ჯერ კიდევ ბნელოდა.
უნდოდა დაეჭირა თევზი.
ტბა ძალიან იყო გაყინული...
ვერ დაიჭირა.
ფეხებიც გაეყინა.
ამიტომ ქურქიც არ მოაქვს.
ოდესღაც ორი ნაფოტი მომცა.
მაგრამ ცეცხლი დაავიწყდა.
და მას აქეთ ველი..
ველი რომ ისევ გაახსენდება.
მაგრამ ის აქ იშვიათადღა მოდის.
მე მაინც ველი,
ველი რომ ერთ დღეს
თავის ფარდულიდან ანკესს გამოიტანს
და ისევ მოვა.
მანამდე კი ისევ დავცურავ.
დავცურავ ყინულზე.
ერთი ციგურით და მეორეს ვეძებ.
როცა ვიღლები და მცივდება
ვეძებ ხეებს.. ჩრდილისთვის..მაგრამ..
აქ ყინულია.
ნაპირისკენ მივცურავ ხანდახან,
ბოლომდე ვერ გავდივარ.
წრეზე დავცურავ.
ბოლო ადგილი: ჩემი ცივი ქოხი.
ცივი ცეცხლით და ორი ნაფოტით.
მე კი კუთხეში ვარ მიკუნჭული.
და ჩემს ხეიბარ მეთევზეს ველი.
იქნებ ცეცხლი ან ქურქი მომიტანოს.
არა! აუცილებლად მომიტანს ოდესმე..ალბათ
ის ასეთი უსამართლო ვერ იქნება,
მე ხომ ყინულის ამოჭრას მაინც ვცდილობდი მისთვის.
ოდესღაც მქონდა ქოხი.
თუმცა ახლაც მაქვს.
ცივი, ორი ნაფოტით.
liverpoolfan
თბილი, ნათელი დღეა. მზე უხვად ჰფენს არემარეს თავის შვილობილ სხივებს და ახლად ნაწვიმარ ბალახზე აკიაფებულ წვიმის წვეთებს საოცარ ბრწყინვალებას ჰფენს. წყნარ, ნარ–ნარა ზღვაზე დილის თეთრი თოლიები მაგნოლიებივით გაშლილან. გარემო სიმშვიდის სუნს მოუცავს. მისი წყნარი აკორდები კი ნანასავით ჩამღერის გონებას და ძილს ჰფენს. იცი? უცებ ისეთი შეგრძნება შეგიპყრობს თითქოს ვიღაცას უკაცრიელ კუნძულზე გადაესროლე, მოსაუბრედ, მეგზურად კი, მხოლოდ ბუნება დაეტოვა. ესაა სულის სიხარული, სულის სიმშვიდე. წამით უდარდელობა შეგიპყრობს, ხარბი ხდები, გინდა სულ ასე იყოს, გინდა ერწყმოდე გარემოს. წამით ყველაფერი გატკბობს, გახარებს, გათბობს.. უეცრად, ფოთლიდან ჩამოვარდნილი მონარნარე წვიმის, უფრო კი წყლით სავსე ბუშტუკი ეცემა ჟორჟს, შუბლიდან ფრთხილად ჩასრიალდება, შემდეგ კი თითქოს ტუჩთან ქრება. ჟორჟიც უმალ გამოერკვა ფიქრებიდან, თუმცა კი რარიგ არ სურდა. გვერდზე გაიხედა და ანეც იქვე იყო. იგივც შერთვოდა ირგვლივ გამეფებულ არაამქვეყნიურობას, გონება კი უსასრულობის მორევს გაეტაცა.
ჟორჟის ძახილზე ისიც შეკრთა და ვაჟის ცისფერ თვალებს შემკრთალი მზერა მიაპყრო. ჟორჟმა კვლავ ზღვას გახედა, რომელსაც ბოლო არ უჩანდა, თითქოს ცას შერთვოდა, ფერები ერთმანეთს შერწყმოდა და გაძნელებოდა დასასრულის აღქმა.
– იცი ანე? იქ ჩემი სამშობლოა..
თან ხელი წინ გაიშვირა, გეგონებოდა ზღვისა და ცის შესართავს უსწორებდა. მისი სიტყვები მწუხარების, სინანულის ამონაგლეჯს ჰგავდა.
– და მერე, იქ რატომ არ ხარ? მაინც რა არის სამშობლო?
სამ–შო–ბლო.. ტუჩების მკვეთრი მოძრაობით დამარცვლა ანემ. თან ჰაერს ხარბად ისუნთქავდა.
– ის ჩვენი მშობელია– განაგრძო მან. – ჩვენ კი დედ–მამას მოწყვეტილი შვილები. მშობელზე გულაცრუებულებს დაგვიგდია მიწა–წყალი და ოკეანის გადაღმა სხვა ხმელეთზე, სხვის შვილებად ვასაღებთ თავს. ჩვენ ჩვენს გასაჭირს სამშობლოს ვაწერთ.. შემდეგ კი გავრბივართ.. მშობელს სტკივა, უსასოდ, უიმედოდ დაეძებს თავის დაკარგულ შვილებს.. თვითონაც ხომ მშვენივრად იცის რომ ვერ იპოვის? მაგრამ მაინც სჯერა, რისი?..–(ამ კითხვაზე შეჩერდა, დაფიქრდა და წამის შემდეგ კვლავ განაგრძო)– სიახლოვის, იგი სწორედ შვილის სიახლოვეს გრძნობს, უნდა სულიერად მაინც დაეხმაროს, უხმობს, ეძახის. შვილი კი. უგულო, ისევ იმალება, სხვისი სახლის სოროში, სადღაც სიბნელეში. შემდეგ კი გამოძვრება მალულად და კვლავ გზააბნეული, მარტოდმარტო დაეხეტება ცხოვრების ბილიკზე..ნეტავი სად მიიყვანს ბოლოს? ვინ იცის..
ახლა კი ანემ მაღლა აიხედა, თითქოს მზისგან ელოდეს პასუხს. იგი კი– უზენაესი მნათობი, უპასუხოდ ტოვებს, მხოლოდ უცინის და ათბობს.
–ასეა.. მე ქვეყნის დაკარგული შვილი ვარ.
ჩაიჩურჩულა ჟორჟიმ, შეამჩნევდით რომ მისი თვალებიდან ოქროს ცრემლი ჩამოვარდა, სწრაფად გაირბინა თეთრი ლოყები და ყელს მისწვდა. ვაჟს სხეული დაესერა. კი მაგრამ რა ემართება? თითქოს წლების წინ მიძინებულ მეს გამოეღვიძა მის სხეულში, რომელსიც გამალებით რაღაცას ამოსძახის, მშობლიურ მიწას მოითხოვს.
ჟორჟმა ახლა დაბლა დაიხედა.. მუჭაში ამოიღო მზისგან გახორშაკებული მიწა, დასუნა.
არა.. ეს ის არაა, რასაც ჩემი მე მთხოვს. ის სულ სხვაა.. ის თბილია, ტკბილია, მას ვუყვარვარ, იგი მეძახის, ჩემი მიწა მეძახის.. მაგრამ შორსაა..
–ანე, შენ არ გენატრება დედასამშობლო?
– როგორ არა, ის სულ სხვაა.. იქ ჩემი გულია, არა უფრო კი ნახევარი, ნახევარი გულით სიცოცხლე კი ჭირს, ძნელია. იგი ყოველ წუთს მახსენებს თავს.მე იქ დავიბადე, უნდა დავბრუნდე. ჰო.. ჰო იქ სადაც ჩემი დედაა, ჩემი ხალხია..

(ორი ახალგაზრდას საუბარი, რომლებიც ბედის ბორბალს მიწაწყლისთვის მოუგლეჯავს და შორს, ოკეანის გადაღმა გადაუსროლავს).
liverpoolfan
დარწმუნებული ვარ აქ არავინ არავის არაფერს არ კითხულობს :დ
ninex
liverpoolfan
მე მიდევს დაჟე.........u.gif
liverpoolfan
ninex

ვა შენც წერ?
დრო რომ მექნება წავიკითხავ ერთი შენს შემოქმედებას,
წინა გვერდებისთვის არ შემიხედავს biggrin.gif
ich liebe dich
მე და შენ ერთად, მთვარიან ღამეს ქუჩის კუთხეში ვიცეკვებთ ტანგოს... წვიმის წვეთები,მთვარის სონატა და ღამის სითბო ერთად დაგვათრობს. ჩემს გულის ცემას აჰყვება რითმად შენი ფეხის ხმა და ნაზი სიო, მოცარტი ნოტებს დაგვიკრავს ციდან, ნელი რითმები გვაჩუქებს სითბოს. მე და შენ ერთად, მთვარიან ღამეს, ქუჩის კუთხეში ვიცეკვებთ ტანგოს სერენადები,წვიმისწვეთები და სიყვარული ძლიერ დაგვათრობს.....
mako@mako@mako
მეგონა დაბრუნდებოდი,
არ დამტოვებდი მეგონა,
დღედაღამ შენზე ოცნებით,
გავგიჯდებოდი მეგონა..
შენკი წახვედი დამტოვე,
გული კი რაღაცას ელოდა,
მეგონა დაბრუნდებოდი,
არ დამტოვებდი მეგონა...
ეს ჩვენი წმინდა კავშირი,
უსასრულო რომ მეგონა,
ერთ დღესაც გაქრა,დამთავრდა,
მე უკვდავი რომ მეგონა...
ოდესმე თუ დაანგრევდი,
გული ამას არ ელოდა,
მეგონა არ დამტოვებდი,
დაბრუნდებოდი მეგონა...
შენკი წახვედი,დამტოვე,
შენ გამახარე გეგონა,
ამ დროს ეს გული გტიროდა,
და თითქოს რაღაცას ელოდა...
ჩვენი დობა და კავშირი,
ერთ წამში გაქრა,ლღვებოდა,
მე ვერ ვშველოდი,ვცდილობდი,
მეგობრობა კი ქრებოდა...
მეგონა არ წახვიდოდი,
დაბრუნდებოდი მეგონა


:*:*:*:*:*:*:*:*:*
იმათგან ესეც იყოს რაა
იყო დრო მჯეროდა შენი სიყვარულის,
მწამდა და ვაღმერთებდი მას,
შენზედ უსასრულოდ ლექსები მიწერია,
იმათგან ესეც იყოს რაა?!
მე ისევ დავწერ,ისევ გაგაღმერთებ,
განა შეიცვლება რაამ,
უბრალოდ დავწერ,გულს მოვიოხებ,
ვითომ დაშავედება რაა?
იმ ქაშუეთში შენგან ხელმარცხნივ,
ვიდექი როგორც ქვა,
გაშეშებული ყინულის ლოდებივით,
მარიამს ვთხოვდი კვლავ...
მაგრამ რას ვთხოვდი,ამას ვერ გაიგებ,
არც დამიჯერებ მწამს,
იმ ლამაზ ღიმილს შენ რომ აღნიშნე,
პაწია საიდუმლო აქვს...
უკვე ყველაფერი ამაოა,
ფიქრები ამერია თან,
გგონია მარტო შენ ლოცულობ,
იქ სხვა მრავალიც დგას...
ოდესღაც გადმოგედავს მამა ზეციერი,
სხვასთან გაგიმართლებს მწამს,
მერწმუნე სულ სხვას შეიყვარებ,
ქალღმერთად გეყოლება ალბათ...
ამდროს კი ძველი სიყვარული.
წავა გააყოლებ ქარს,
არცკი მომიგონებ,არცკი გამიხსენებ,
უბრალო სიზმრად ჩამთვლი ალბათ...
მარტო არ ვიქნები,შენ არ შეგეშინდეს,
მე დათუნია მყავს,
შენ რომ მაჩუქე დიდი სიყვარულით,
ახლა ჩემს გვერდით დგას...
ორივე ვარსკვლავებს ვუყურებთ,
ორივეს გვენატრები გწაამს?
ამდენ ლექსებთან ეს ბოლოც იყოს,
ვითომ დაშავდება რაამ????



7.gif 7.gif
პეპელა რომ ვიყო წითელ კაბიანი,
მოვფრინდებოდი შენთან,
თოფის ლულაზე დავსკუპდებოდი,
ფიზოზეც ვირბენდით ერთად...
შენი სიყვარული რას არ მაწერინებს,
შენი მონატრებაც მტანჯავს,
რაიქნებოდა მარიას ნაცვლად,
პეპელა რო მერქვას ახლა..
viannen_28.gif 2.gif yahoo.gif yahoo.gif tease.gif russian_roulette.gif
ninex
I. მე _ მარიამი
,,ცოტაც და ცხვირით დავერჭობი”, ვფიქრობ და ეს აღმართი უსასრულო მეჩვენება. ქუთუთოები მიმძიმდება და ვხვდები, რომ სიცხემ კიდევ უფრო ამიწია. ტროტუარზევე ჩამოვჯექი, ღრმად ჩავისუნთქე და თვალებზე ჩამოფხატული ქუდი გავისწორე. არ ვიცი რამდენხანს ვიჯექი, ხუთი წუთი, ათი..... იქნებ სულაც სულ აქ ვიჯექი ან საერთოდ არ ვარ აქ. ამ ფილოსოფიური მსჯელობიდან, მაგრამ უფრო ბოდვებიდან, ჩემივე სახელის დაყვირება მაფხიზლებს. ჩემს წინ ინი და იანისი დგანან და იდიოტებივით მიღიმიან. მე მათ ჩაკიდებულ ხელებზე მეღიმება, რასაც ორივე ამჩნევს და ორივეს ერთნაირად რცხვენია. ხელები ახლა საკუთარ ჯიბეებშია. ,,ინი და იანივითაა, ოღონდ არ ვიცი რომელია ქალური საწყისი და რომელი _ მამაკაცური”, ახლა მითოლოგიასთან დავიწყე პარალელების ძებნა, ,,თუმცა ჩემთვის რა მნიშვნელობა აქვს იანისი ჟიმავს ინს თუ, პირიქით”, ჩინელ ღმერთებს თავს ვანებებ და ,,გიოსთან მივდივარ”, ვეუბნები ბიჭებს. ასვლაში დახმარებას მთავაზობენ, მაგრამ ხელებს ვასავსავებ და განახლებული ძალით, მარტო ვუტევ ზემელის მოყინულ აღმართს. ,,გიო ვერელია, მაგრამ არ ეტყობა, ოცდათორმეტისაა და არც ეს ეტყობა. ახლა მივალ და ფილმს ვნახავთ, ალბათ მეასედ. მანამდე წავიკითხავთ რამეს, უფრო მე. გიოს შევპირდი, რომ არასოდეს დავწერ მასზე. ჯერჯერობით ვასრულებ, მაგრამ ვიცი, რომ აუცილებლად დავწერ, გიომაც იცის. რა მნიშვნელობა აქვს, მაინც მხოლოდ გიოს ვუკითხავ.” გიო კარს აღებს და მაშინვე ყავა მოაქვს, ,, ისევ ფიქრობდი, რომ მე არ გავაღებდი კარს”, ეცინება. ,ჰო, ყოველთვის ასე ვფიქრობ, კარს მივუახლოვდები თუ არა, მაშინვე ისტერიული კანკალი მიტანს და მგონია, რომ გიო არ გააღებს. იდიოტობაა, მაგრამ ამ პანიკურ შიშს ვერაფერს ვუხერხებ. ყავა კონიაკითაა, სიცხისთვის. მე შავ-თეთრ ფოტოს ვუყურებ, სადაც გიო და ვიღაც გოგო სახლის სახურავზე დგანან ხელჩაკიდებულნი. არ ვიცი ვინაა ეს გოგო. თმა გადაპარსული აქვს და მოკლე კაბა აცვია. თითისწვერებზეა აწეული და გიოს ისე უჭერს ხელს, რომ ვგრძნობ. სახურავზე ერთმანეთში არეული უამრავი ხაზი ჩანს. სადღაც კუთხეში კი დაჭმუჭნული, კუბოკრული პლედი გდია, იქვე თერმოსი. მისი დანახვისას ჩემი კონიაკიანი ყავა მახსენდება და ნელ-ნელა ვხვდები ვინაა ეს გოგო გიოსთან ერთად.
II. მე _ ელენე
ისე ვარ ჩაფრენილი გიოს ხელს, თითქოს ვხედავდე, რომ თექვსმეტსართულიანის სახურავზე ვდგევართ. ჩემთვის სულერთია, მაგრამ ორასოთხმოცდაათი საფეხურის ავლის შემდეგ მივხვდი, რომ აქედან ისე არ უნდა ჩანდეს, როგორც ამდენივე საფეხურით დაბლა. ჰო, კიბეებს ვითვლი ხოლმე. მე არ ვიცი, რას ნიშნავს სიმაღლე. მე ვერ ვხედავ იმას, რასაც გიო ,,ყველანი პატარა ჭიებს გვანან”-ს ეძახის. მე არ ვიცი, რა არის სიმაღლის შიში, მაგრამ მე ვიცი სიმაღლის სუნი. მიუხედავად იმისა, რომ ამ სუნს თერმოსით ამოტანილი ჩვენი ყავის სუნი ერევა. სახეზე მზეს ვგრძნობ. მე ხატია არ ვარ, რომ ან ამ მზეს ვხედავდე ან სოსოიას. თუმცა მე საერთოდ არ მყავს ჩემი სოსოია. გიო უბრალოდ ყურადღებას მაქცევს. თავიდანვე მომეწონა. იმ ბიჭს გავს, ესპანური ფილმიდან. ჰო, მე ფილმებსაც ვუყურებ. უფრო სწორად, ფილმებს მიყვებიან. მეც, ჩემს ფილმს ვუყურებ, ჩემი აწყობილი კადრებით. გიო ზუსტად იმ ბიჭივითაა, გონებაშეზღუდულ გოგოს რომ უვლის. ხანადახან მგონია, რომ ჯობია გონებაშეზღუდული ვიყო და მხედველობა მქონდეს, იმ გოგოსავით, თუმცა რამნიშვნელობა აქვს. დავინახავ, მაგრამ ვერ აღვიქვამ. ახლა კი, ყველაფერსაც ვხედავ, მართალია ფიზიკურად ვერა, მაგრამ გონებით დიახაც რომ ვხედავ. დიდი ხანია რაც კითხვა ვისწავლე, თითებით, უფრო დიდი ხანია, სუნით ვანსხვავებ ადამიანებს და აუცილებელი არ არის ხელი მაგრად ჩამავლოს ვინმემ და ისე გადამიყვანოს გზაზე, მთავარია, ოდნავ ვეხებოდე თანამგზავრს, მისი სხეულის მოძრაობაც საკმარისია იმისათვის, რომ მივხვდე როგორი გზაა წინ. გიოს მუდამ საღებავების სუნი ასდის, მარიამს კი... სახლის მყუდრო სუნი აქვს. თაზო ფოტოს იღებს, ალბათ მარიამთან ერთად მოვიდა. ყველას უკვირს, რატომ მიყვარს ფოტოების გადაღება, მაინც ვერ ვნახავ. მაგრამ დიახაც რომ ვნახავ, თითებით ყველაფრის დანახვა შეიძლება, მხოლოდ, ფოტო ცოტა უხეში უნდა იყოს, რომ კარგად ვიგრძნო.

III. მე _ თამარი
,,ახლა ამ ნანატრი შვებულებით დავტკბები. შეიძლება ითქვას, რომ უკვე ვტკბები. დიახ! მე ეს დავიმსახურე და ამიტომ, არავის მივცემ უფლებას, ჩემი დრო წამართვას.”

To do list:
1. ჩანთის ჩალაგება
2. დილით ადრე ადგომა და სამარშრუტო ტაქსით წასვლა სოფელში
3. იმ დაუმთავრებელი წიგნის წაკითხვა
4. არანაირი კაცები!!! (ეს წინასწარვე გადავხაზოთ, რადგან იქ, სადაც მივდივარ, ოჩოპინტრეს გამოჩენის ალბათობა უფრო მეტია, ვიდრე რომელიმე რეალური მამრის).
5. გზადაგზა მომაფიქრდება კიდევ
,,მერე რა, რომ დანგრეული და გაყინულია ეს მანქანა. მთავარია, საღამოს უკვე სოფელში ვიქნები”, თავს ვიმშვიდებ და ვცდილობ, ყურადღება არ მივაქციო მუსიკას, რომელიც მართლა აუტანელია. ფანჯარასთან ვზივარ და უნებურად ვუსმენ ,,ახალთ-ახალ” პოლიტიკურ ამბებს. რაც მთავარია, ამბები ჩვენ ქვეყანას ცდება და მსოფლიო პოლიტიკასაც ასეთივე წარმატებით განიხილავენ. კნინობითში მოიხსენიებენ მთელ ამ პრემიერებს, მინისტრებს თუ პრეზიდენტებს. სასაცილოდ ლაპარაკობენ. გაჩერებაზე ჩამოვდივარ და ვცდილობ მუხლამდე თოვლში გზა ვიპოვო. ,,რამდენი ხანი იქნება, რაც აქ არ ვყოფილვარ? დიდიხანია, ალბათ, ათი წელიც კი გავიდოდა.” როგორც მახსოვს, საკმაო მანძილია ჩემს სახლამდე. გარშემო უიმედოდ ვიყურები, არავინ ჩანს. მთის სოფლებიდან წასულია ხალხი. თითქოს სახლებიც კი გაქრა. ეჰ, მარტო მომიწევს ამ ჩანთების თრევა. სიცივეს ვერ ვგრძნობ. ალბათ იმიტომ, რომ მთელი ძალით თოვლს ვუტევ. ბავშვობის კადრები ჩნდება. რატომ ხდება, რომ ყოველთვის, როცა აქ ამოვდივარ, ბავშვობა მახსენდება, სხვა დროს კი... მესამე კლასში ვარ და სახლში მივრბივარ სკოლის ზეიმისგან ლოყებაწითლებული და ჩემებზე გაბრაზებული იმიტომ, რომ ზეიმზე არ მოვიდნენ. სახლში ჩემებიც ლოყებდაწითლებულები მხვდებიან. მამაჩემი ელექტრიკოსია და ყველამ იცის, რომ შუქი მაინც არ მოვა. იმ დღეს, როცა მამა რაღაც ხაზებს აბამდა, შუქი მოვიდა... ჩვენ ხუთნი ვართ და თბილისში ისევ არ არის შუქი. დედა ამბობს, რომ ყველაფერი პრეზიდენტის ბრალია. მე ისევ მესამე კლასში ვარ...
სახლის წინ ფეხებს ვაბაკუნებ და დათოვლილ ბათინკებს ვიფერთხავ. კარი შევაღე თუ არა ნაფტალინის მძაფრი სუნი დამეტაკა ნესტოებში. უცებ უკან დავიხიე. ბუხარს ვანთებ და მხოლოდ ამის შემდეგ ვამჩნევ, რომ სახლი თითქოს უფრო დაპატარავებული და ჩაღამებულია. მაგრამ ზუსტად ისეთივე, როგორიც ბავშვობაში მახსოვს, თავისი ბამბუკის წიგნის კარადით, სადაც წიგნებიც ისეთივე ძველია, როგორც ეს კარადა და დრო. დრო კი მართლა ერთი და იგივეა ამ სახლში, არასოდეს არ მიდის წინ, პირიქით, უფრო უკან მიიწევს. მემგონი ეს ასეთი სახლების დამახასიათებელია. ერთ თაროზე ძველ ფოტოალბომს ვხედავ. ძველია და საოცრად დიდი. ყოველთვის მიკვირდა, რატომ იყო ძველი ფოტოალბომები ასეთი დიდი. ბავშვობაში მიყვარდა ხოლმე ამ ალბომებში გულმოდგინედ ჩაკრული, დიდი ფოტოების თვალიერება. ფრთხილად ვფურცლავ, ფოტოებიდან 40იანი წლების შუაზეთმაგადაყოფილი ქალები იმზირებიან. ფოტოს ქვეშ წარწერაა: XIკლ. ,,პარადი”. ისევ ფოტოს ვუყურებ და მაინტერესებს, რატომ გამოიყურებოდნენ ჯერ ისევ სკოლის მოსწავლეები ნამდვილი ქალებივით. ალბომს თავს ვანებებ და ოთახების თვალიერებას ვაგრძელებ. ალაგ-ალაგ ობობას მოზრდილ ქსელებსაც ვხედავ. შემოვლის შემდეგ ვასკვნი, რომ არაფრის თავი არ მაქვს. ზუსტად ეს მჭირდებოდა: არავინ გარშემო და სრული სიწყნარე. ღრმად ჩავისუნთქე და სავარძელში მოვთავსდი. როგორც იქნა იმ წიგნის დამთავრებას დაადგება საშველი. როდის დავიწყე ამის კითხვა, არც მახსოვს. და საერთოდ, რამდენი ხანია, რაც არაფერი წამიკითხავს, ნუ, იქნება ალბათ, ასე ხუთი წელი მაინც. ამას რათქმაუნდა, ყოველთვის სამსახურის დატვირთულ რეჟიმს ვაბრალებ. ყოჩაღ, თამარ! ახლა შენ ხუთი წლის წინ დაწყებული წიგნის კითხვა უნდა გააგრძელო, საერთოდ რაზეა? წიგნს მონიშნულ ადგილზე ვშლი. გადაშლისას იატაკზე კონვერტივით რაღაც ვარდება.
”To do is to be - Nietzsche
To be is to do – Kant
Do be do be do – Sinatra”
ჰმ, წარწერა საინტერესოა, კონვერტში წერილიცაა. ოთხად გაკეცილ ფურცელს ვშლი:
,, არ მახსოვს, უკვე გითხარი თუ არა, რომ ჩემი საყვარელი, ძვირფასი და შეუცვლელი მეგობარი ხარ!
ჩვენი მეგობრობა ,,პანკურმა” და ,,ბომჟურმა” ცხოვრებამ გამოსცადა და ვერაფერი დააკლო : ) ჩვენ ერთად და ცალ-ცალკე ბევრი რამ გადაგვხდა... ჩვენ ძალიან გაგვიმართლა, რომ ერთმანეთი გვყავს... ალბათ, ხშირად გვიტკენია, მაგრამ დღეს რომ მე ამ უსტარს გწერ : ), ეს იმას ნიშნავს, რომ ჩვენ კვლავ მეგობრები ვართ და ათი წლის შემდეგ ამ წერილს ერთად წავიკითხავთ...
14.X.2003”
წერილი დავკეცე და ისევ კონვერტში ჩავდე. ისევ კადრები, ამჯერად ბავშვობის არა. ერთი ჯგუფელი მოდის და ძველი ქართული ლიტერატურეს კონსპექტებს მთხოვს. მე წესიერად არც ვიცნობ, იმას ისტორიის გამოცდიდან ვახსოვარ, ამიტომ ჰგონია, რომ კონსპექტი უნდა ვათხოვო. მეც, ჩემს გულმოდგინედ დამუშავებულ რვეულს ვაძლევ. ერთი კვირის შემდეგ მიბრუნებს და მეუბნება, ასოები გქონდა გამოტოვებულიო, კინაღამ შემოვცხე! მერე მე და ის გოგო უნივერსიტეტის ეზოში ერთად ვწერდით დეგენერატულ ლექსებს და ვთამაშობდით ,,უაზრობანას”, ერთად ვსვამდით უფასო ჩაის უნივერსიტეტის კაფეში და ქართულად ვთარგმნიდით სიმღერის ტექსტებს, ერთად ვჭამდით ერთ ნაყინს იმიტომ, რომ სამის ფული არ გვქონდა და ერთად ვაცდენდით ლექციებს ჩვენი მეგობრის სარეპეტიციოში. ყოველთვის ერთად ვსვამდით და ერთმანეთს ჩვენს ბიჭებზე ვუყვებოდით. მოკლედ, მეგობრები ვიყავით. მერე ის გოგო დამავიწყდა...
demo_49
ჯერ არ წამიკითხავს

წავიკითხავ დღეს მშვიდ გარემოში
ninex
biggrin.gif................biggrin.gif
demo_49
II. მე _ ელენე
u.gif
samuraisxmali
დასაწყისი არ გივარგა და დალშე კარგია. პირველი წინადადება რომ წავიკითხე, ვიფიქრე ეს რა დებილობაა მეთქი, ამიტომ რამდენიმე ხაზი გამოვტოვე და ისე განვაგრძე კითხვა biggrin.gif მერე თავიდან წავიკითხე ის ხაზები... u.gif biggrin.gif
demo_49
შუა კარგია
ელენეეე wub.gif


biggrin.gif
ninex
samuraisxmali
არადა...ჯასტ ფაქტებია...ყველა ნაწილში...:დ რეალური ფაქტები...:დ
demo_49
ციტატა(demo_49 @ 13th February 2012 - 21:59) *
ელენეეე

u.gif........მიყვარს ეგ გოგო
სახელიც კი არ შევცვალე...:უ
samuraisxmali
ninex
შენ ფაქტების შეფასებას ითხოვ თუ ნაწერის? blum.gif
liko.liko
შენი სიყვარულით- ხელისგულზე ..
დედამიწაზე არსებული ყველა ფერი ..
სუნთქვა..
მიზეზი ..
ჩემი ..
ერთი ..



მინდა..
მე მინდა ..
მერე შენც გინდა ..
მოკლედ-ჩვენ გვინდა რაღაც..
ფერადი ბუშტები, იისფერი ჰაერი და უამრავი ჩახუტება გულისწასვლამდე..
ჩვენ მოგვენატრა-მე და შენ "წარსულს"..
ალბათ ამიტომაც ვისხედით მთელი საღამო გვერდიგვერდ, ერთმანეთისგან ზედმეტად შორს! მე-სკვერის სკამის ერთ კუთხეში-ბამბის ნაყინით ხელში, შენ-მეორე კუთხეში..(ვიღაცამ თქვა რა რომანტიულიაო)
ჩვენ კი უცხოებივით ვიკეტებით საკუთარ სამყარო(ებ)ში, თვალებს დაბლა ვხრით, არადა როგორ გვინდა მათში ერთმანეთი აღმოვაჩინოთ!
ყოველ წამს წამით მოპარული თითო სუნთქვა; ქურდებივით ვიპარებით ერთმანეთის სულებში, სადღაც, გულის ყველაზე ბნელ კუნჭულში- ჩუმი ნაბიჯებით დავბოდიალობთ წინ და უკან, ცოტა არ იყოს ნერვიულადაც..
ზურგიდან ყველაზე ნაცნობი ხმა, მძიმე ნაბიჯების ბაკაბუკი-ერთი! ორი! .. სათითოდ ვითვლი..
-ლიკო, არ წახვიდე, მე შენთან მოვდივარ! -გავქვავდი.
ჩუ! თითქმის ერთი თვე გავიდა აღარ მიგრძვნია შენი ხელები, არც სითბო და არც სიყვარული..
კარი-კარ __ არარსებულამდე !
დედამიწაზე მხოლოდ მე და შენ .. რაღაც სასტიკ თამაშს ვთამაშობთ, თავადაც არ ვიცით რას. მგონი ორივეს ენები ჩაგვივარდა, მაგრამ თვალებით ვსაუბრობთ (შენ რაღა თქმა უნდა ამ ყველაფერს ბანალურობას არქმევ, მიეჩვიე ერთფეროვან, უაზრო დღეებს-უჩემოდ )
მაგრამ მე დავბრუნდი, მიუხედავად იმისა, რომ ვიცი, მხოლოდ დროებით გიყვარდი..
მოვედი, რომ გამეფერადებინა უგულო წუთები.. მოვედი და ის სამყარო მოგიტანე, რომელშიც უკვე სამუდამო ადგილი დაიმკვიდრე ..(ჰო, სწორედ ის სამყარო 18 წლის წინ არჩეულს რომ ამჯობინე..)
ჩემი სიამაყის გამო ზურგს გაქცევ, თავადაც იცი რომ ღირსი ხარ, თუმცა წამითაც ვერ ვითმენ და თვალებს ჩუმად ვაპარებ შენკენ !
შევეჩეხეთ-რა თქმა უნდა, ისევ თვალებით..
-რატომ მიყურებ? -ისტერიკულად სიცილი მინდა, მაგრამ თავს ვიკავებ და ძველებურად, ბავშვურად გიღიმი..
-იმიტომ!-მიპასუხე და კვლავ სიჩუმე ჩამოვარდა! ნელ-ნელა გშორდები, გშორდები სიახლოვითა და სიყვარულით ..
-წავედი, დროებით !! -ჩვეულებისამებრ დამემშვიდობე, ოღონდ "მიყვარხარ" არცერთხელ აღარ გითქვამს..
მოგკლავდი, ასე რომ არ მჭირდებოდე ! ვარდისფერ ლოყებზე რამდენიმე ცრემლი მოგორავს, მაგრამ შენ არასდროს შეგიმჩნევია ისინი (უფლებას არ გაძლევდი ) !!
-ლიკო, ტირი?
-ჰმმ! საიდან მოიტანე? რა თქმა უნდა, არა ! -თვალებს კვლავაც დაბლა ვხრი, ვიხსენებ რომ მხოლოდ დროებით გიყვარდი და ,,,
მინდა..
მე მინდა ..
მგონი შენც გინდა გადამჯღაპნო, ხაზი გადამისვა, მაგრამ ტყუილად ცდილობ, შენნაირ უგულოებს უფრო ძლიერი სიყვარული შეუძლიათ, ვიდრე ჩემნაირ -მიამიტ ბავშვებს ! (თანაც ადამიანებს გულის სიღრმეში მუდამ ახსოვთ ისინი, ვის დავიწყებასაც ყველაზე მეტად ცდილობენ !! )


P.S. ჰო რავიცი და დიდი არაფერიი .. იდოოს.. : DD
mako@mako@mako
ოდესმე სული გაგყინებიაა?
შეგციებია უაზროდ ტანში,
ყელში გული თუ მოგბჯინებია
და შეგრევია კანკალი ხმაში.

ოდესმე ღამეს შერკინებიხაარ?
გიოცნებია შერჩენა დროში
ნეტავ მთვარესთან გიბაასია,
დაგსველებია ლოყები ცრემლით.

ვფიქრობ არასდროს გაგხსენებია
ლამაზი წუთები აფრინე ქარში
შენ არ გბარალებ შემოდგომაა
და იცის ასე არევა თავში.

ჩემთვის კი ისევ ის დროა ახლა
რა ვქნა ქარისთვის მე ვერ გიმეტებ
ამიტომ ასე ძვირფასო ტანჯვით
ვაჩერებ წამებს და ცხოვრობ ჩემში

*******************
წვიმა მეცეკვება ტანგოს
ღამეა უმთვაროა ბნელი
სულში ისევ იწვევს ქაოსს
შენი გამოხედვა მწველი

წვიმავ არ შეწყვიტო ცეკვა,
ასე მატრიალე ქარში
ვიცი უსათუოდ მოვა
ვიცი რომ არ გამცვლის სხვაში

*********
დამხატე ისე რომ შეშურდეს თავად დავინჩის
ცრემლებად შავი მარგალიტი მიმომიბნიე
ჩამაცვი კაბა ვარდისფერი თეთრი წინწკლების
და ფონად ბაღში გვირილები მიმომიფანტე

თმები კი თმები ოხ ეს თმები მუდამ პრობლემა
მოკლე კი არის თუმცა მინდა გრძელი დახატო
თავზე გვირგვინი გამიკეთე გვირგვინი დაფნის
რომ შენს ნახატში ცრემლებთან ერთად ძლიერიც ვიყო

**************************
ყინვა გამეფებულა სულში აუტანელი
და ფიქრებიც ბობოქარ ტალღებს ემსგავსებიან
განა წუთისოფლისგან კიდევ რამეს მოველი
ცხოვრებისგან გათანგულს არაფერი მწადია

მორჩა ჟამთა ტიალი და უმიზნო ფიქრები
ასე ფუჭი ოცნება მცდარი ილუზიები
მე წავედი გშორდებით აიმღვრიეთ ფიქრები
როგორ უსამართლობით და ტკივილით მირგებდით


**************
რა ყაყანია რა ყაყანია
ეს ხალხი ასე რამ გადარია
რა ამბავია რა ამბავია
ქარმა ფიქრები როგორ არია

ისე არია მეც გადამრია
ჩავეშვი წყალქევშ ვატყობ შარია
ვგრძნობ რომ ფილტვები ძლივსღა მაბია
აი ეს არის კაიფმანიაა

**************
ილიამ გამომგზავნა სიმართლის საკბენად
ვაჟამ დამახურა თავისი ფაფახი
ეს ირონია აკაკიმ მასწავლა
და იაკობმა მაჩუქა ანბანი

ტატომ თავისი მერანი დამითმო
სევდიანი ვარ როგორც ნოდარი
ერთი არ მესმის გალაქტიონმა
რად გამიწვია ასეთ დუელში

მიმტკიცებს უყვარს ჩემზე ძალიან
თითქოსდა გიჟი მარტო ის არის
ეგ თუ მეოთხის ფანჯრიდან ხტება
მეცხრე სართულის ვარ მცხოვრებლი biggrin.gif biggrin.gif

***************************************
სულ წავალ შენგან, გეფიცები არ მოვბრუნდები და რომც მინატრო არსებობას ვერ იგრძნობ ჩემსას,ოღონდ ნუ მეტყვი ,შეგიძულო მთელი არსებით, რადგან ამ ქვეყნად შენ ერთი ხარ ვისთვისაც ვსუნთქავ. მე წავალ შენგან, ისევ წავალ უსიტყვოდ, უხმოდ ოღონდ მეორედ აღარ მთხოვო, რომ შეგიძლო.მე მეყვარები უფრო ძლიერ და უფრო მეტად, რომ არ მეგონა იმაზე ძლიერ შემეძლო უფრო.მე მაპატიე თუ კი არ მაქვს იმდენი ძალა, შენი სურვილი ერთი ამოხვრით რომ შგისრულო და ამ ღამიდან ამ წამიდან გზები იყოფა, მიქავს ფიქრები და სიჩუმეც ირღვევა თითქოს.ცხელი ცრემლები ბაგეებთან ისევ თარეშობს ასე დავრჩები ცივ ღამეში სრულიად მარტო,ვიცოცხლებ იმით რომ მიყვარხარ და რომ არსებობ მანძლიის?სიშორეეს?არ დავეძებ და იცი რატომ?ჩემს გულში ცხოვრობ შენით მძინავს,შენით ვიღვიძებ სულ ყველგან შენ ხარ სიგიჟეა ხო ფიქრობ ალბათ მომენატრები ტკივილამდე მომენატრები ,მაგრამ სიძულვილს ასე უეცრად გაქრობა მიჯობს,არ მომეშვება ვიცი შენზე ფიქრები შემშლის,თუმცა სიძულვილს ეს ტკივილი მინდა მერჩივნოს მივდივარ მიმაქვს აკინძული მოგონებები და ამისათვის მოკრძლებით ნებართვას ვითხოვ,ოხ ღმერთო ჩემო რა სიამაყით ვამბობდი ყველგან,რომ ამ სიყვარულს თანასწორი არ ედგა თითქოს როგორ მეგონა გავუძლებდით ყველაფერს ერთად მაგრამ რატომღაც გაგრძელებას უჩემოდ ითხოვ აღარ მწამს აწი ტანჯვის მეტი სხვა სახარება დაუშვით ფარდა რადგან სიცოცხლე სიძულვვის ითხოვს

****************
არ მინდა დამთავრდა სამ დეში თამაში,
ცხოვრების კარტებიც გავხსენი ბოლომდე
არ მინდა არ მინდა შემდეგი ტურებიც
ასე უაზროდ ტკივილში გავიდეს

სცენარიც შეცვლისაც აღარ მაქვს იმედი
ძლიერი როლები უკვე დარიგდა
წესები თამაშის ხიდიდან ხიდამდე
ღრმა უფსკრულია

ვერ გავალ უფალო არა მაქვს ამდენი
არც ძალა არც ფრთები არც შავი მანტია
დამთავრდა ჭიდილი სარკესთან ბაასი
უსამართლობა თილისმად მკიდია

მომწყინდა ამდენი მტკიცება უაზროდ
ხალხი ბრბო არის მე კი შველი ვარ
დამგლიჯეს ხომ ხედავ როლი მაქვს ასეთი
სისხლში ვიხრჩბი და მაინც არ ჩერდებიან

ყვავ-ყორნებს პირი აქვთ ისე დაღბული
ვიცი რომ დავეცე კიდეც გამჯიჯგნიან
ეს არის ფორუმის "მსუბუქი" (lo-fi) ვერსია. თუ გსურთ იხილოთ სრულად, სურათებით, გაფორმებით და მეტი ინფორმაციით, დააწკაპუნეთ აქ.